Zondag 31 juli 2011 Aan alle ouders, belangstellenden en fans!!

Hallo allemaal,

Het was een onrustige nacht in Sanya-Juu met wilde dromen. Sven droomde over een knijn, die door een olifant werd vertrapt. Pastoor Paul – met zijn lange nek – raakte met een giraffe in de knoop. Judith – de leeuw van onze groep – kwam in een moeilijk pakket: ze betrad het territorium van soortgenoten, dus dat werd vechten. De dromen werden verstoord door de inmiddels legendarische muziek van Harrie. De wekker ging dit keer om 6.00 uur. Door de week is het 7.00 uur. Dus dat was geen uitslapen deze zondag. We gingen met z’n allen naar de Mis die om 7.00 uur begon. Net als de week ervoor zat de kerk stampvol. Voor drie mensen uit onze groep was er een bijzondere taak weggelegd. Bert sprak de kerk in het Swahili toe om uit te leggen wat ons naar Tanzania brengt en hij stelde ons allemaal voor. Harrie mocht als lektor de eerste lezing doen. Voor de kenners: Jesaja 55, 1-3. Ook in het Swahili. Pastoor Paul – die ook mee voorging – las het Evangelie van dit weekend in het Swahili. Volgens Father Erasto hadden de drie mannen dit heel goed gedaan (of zoals hij in zijn beste nederlands zegt ‘heel mooi, hoor!’) en hij vroeg aan de mensen een hartelijk applaus.

De viering was extra bijzonder door twee gebeurtenissen. Twee vrouwen traden toe tot de Sint Anna-groep (een club van getrouwde vrouwen uit de parochie). Dit gebeurde heel plechtig met een zegengebed en de overhandiging van een medaillon. De tweede extra gebeurtenis vond aan het einde van de viering plaats. De vice-voorzitter van de parochie sprak over een collega van Father Erasto, die naar Moshi wordt overgeplaatst. Voor hem werd een extra collecte gehouden. Priesters in Tanzania krijgen geen salaris en worden door de parochianen onderhouden. Pastoor Paul mocht ook een schaal vasthouden; het geld mocht hij niet houden.

De Mis duurde lang – vooral voor onze jongeren – van 7.00 tot 9.15 uur. Maar de mooie muziek van het swingende koor maakte de viering toch ook weer tot een belevenis. De kinderen stonden na de zegen al klaar voor hun eigen viering. Daarin stelden wij ons kort even voor. Terwijl Father Erasto de Mis vervolgde wachtte ons een ontbijt. Het was bijzonder lekker. Niet omdat het zondag was, maar we hebben er – naast Margreth - een nieuwe kok bij! We noemen hem Emiel Roemer. Zijn echte naam is Eli-Huruma.

Na het ontbijt hadden we mooi de tijd om de spellen van de kindermiddag door te nemen. De kindercommissie had een programma voorbereid. Om jullie een indruk te geven, volgen hier de zes spellen: 1.Zaklopen met Luc; 2. Goochelen met Sven en Judith H.; 3. Touwtje springen met Susan; 4. Dansliedjes met Debbie; 5. Een tikspel met Pim en Milou; 6. Nagel lakken bij Jolanda en Judith L.. 

Nel, Karin, Rosa, Ramona, Iris en Marije zouden ieder een groepje langs dit parcours begeleiden. Zij hadden alles bedacht en waren de drijvende krachten achter deze middag. Een compliment voor deze kanjers is op zijn plaats

Om half twee was het zover. We konden beginnen. Echt veel kinderen waren er nog niet. Zo’n 60 slechts. Maar we zitten in Afrika. Daar nemen ze het niet zo nauw met de tijd. Ook de kinderen niet. Telkens kwamen er kinderen bij. Uiteindelijk waren er een kleine 300 kinderen op de middag afgekomen. Wat genoten ze van de spelletjes, de liedjes en de aandacht. En wij van hen. Ter afsluiting zouden de kinderen limonade, een dropje en een gelukkie (van DEEN) krijgen. Maar hoe regel je dat me 300 kinderen om je heen. Uiteindelijk maakten we twee lange rijen. Eenmaal opgesteld zongen de kinderen – van klein tot groot – het Tanzaniaane volkslied. Dit was een zeer indrukwekkend moment van deze middag. Toen alle kinderen hun drinken, snoep en presentje hadden ontvangen was de gelijkenis met het Evangelie van deze morgen snel gemaakt. Het ging over de wonderbare broodvermenigvuldiging. Vijf  broden en twee vissen waren in Jezus’ tijd genoeg om vele monden te voeden. De kindermiddag was het bewijs dat met weinig heel veel kan worden bereikt. Al die blije gezichten. We zullen het niet snel vergeten.

Veel tijd om alle indrukken te verwerken was er niet. Om 17.00 uur stond de Interland Tanzania-Nederland op het programma. Al ver voor de wedstrijd was in de verte het geluid van de vuvuzela’s al te horen. De spanning steeg. Onze bondscoach (Harrie)  en de aanvoerder (Paul) moesten echter even weg. Father Erasto had een bruidspaar beloofd hen thuis nogmaals te zegenen. Wij konden hier niet onderuit. Ook Ramona ging mee. Inmiddels was de voetbalwedstrijd in het uitverkochte Sanya-Juu stadion begonnen. Natuurlijk met het zingen van beide volksliederen. Sven was waarnemend aanvoerder en werd later uitgeroepen als man of the match. Nederland speelde met een extra man. De scheidsrechter – Bert – stond aan onze kant. Geen thuisfluiter dus. De bal verdween tot twee keer toe uit het stadion in de tuin van de lutheraanse dominee. Een mooi stukje oecumene: een katholieke bal in een protestante tuin.

Tegen het einde van de eerste helft – waarin onze keepster Jolanda diverse ballen uit het doel wist te houden – viel toch de eerste tegentreffer. Op dat moment kwamen coach Harrie en Pastoor Paul terug van het bruidpaar. De coach wisselde een paar spelers. Ook pastoor Paul moest er aan geloven (maar dat is zijn vak). Na nog twee tegentreffers had hij zich niet meer in bedwang en tilde hij een doorgebroken tegenspeler in de lucht. Als dat geen vasthouden is. Een gele kaart was het gevolg. Dit tot hilariteit van de toeschouwers. Tijdens de persconferentie na afloop was het commentaar van deze speler: ‘Beter een gele kaart van scheids Bert dan een rode kaart van de bisschop’ . Een andere speler laakte de slechte kwaliteit van het veld. Maar ach, het was een vriendschappelijke interland en daarom gaven we ter afsluiting elkaar een welgemeende hand.

Eenmaal terug bij ons gastenverblijf stond een heerlijk diner klaar. Na de gebruikelijke evaluatie van de dag, het lezen van jullie reacties op onze verhalen, ging een ieder moe maar zeer voldaan van deze fantastische dag naar bed. Morgen gaan we er weer volop tegenaan … in de bouw.

De hartelijke groeten van ons allemaal, in het bijzonder Bert en Pastoor Paul

Ps. Enkele lezers van ons blog vragen om meer foto’s. Dat is moeilijk te realiseren. Dat kost veel tijd en geld.

Pps. Over foto’s gesproken: zaterdag na de kerkdienst van 19.00 uur in de Sint Victorkerk waarin pastoor Paul voorgaat, hopen wij op de beamerschermen wat foto’s te laten zien.