Jongeren voor Afrika. Wat is het doel.

Een groep van 35 mensen gaat op 10 augustus t/m 25  augustus huisjes bouwen voor de armste van de armen in Tanzania, Handeni. Een confrontatie van de jongeren met echte armoede en een kans om aan een aantal mensen hoop op een beter leven te geven. Er worden huisjes gebouwd voor mensen die eerst onder takken met bananenbladeren leven en verder niets hebben. Een jaar daaraan vooraf halen ze de financiele middelen bij elkaar om dit project te financieren.

De groep van Opmeer en Broek op Langedijk

Het begint te lopen

Na de successen van het afgelopen weekend komt Rose met een resultaat van weer  € 80,- voor een presentatie bij haar op school.

Wat een fantastisch weekend

Wat een fantastisch weekend.  19, 20 en 21 november 2011

Vrijdagavond begon het al met de oogstdankdag. Eerst een gebedsdienst door Pastoor Paul Vlaar onder de klok van de Broekenveiling. Daarna een verkoop van kavels vanaf de boot onder de veilingklok. De collecte heeft € 488, - opgebracht en met de verkoop erbij heeft deze € 4008, - opgebracht. Dan is er nog de Bonte Avond in Aartswoud op zaterdagavond. Daar hebben Ilse en Kim hun best gedaan en hebben ze € 200,68 opgehaald. Op de valreep komt er nog een mailtje van Thomas. “Beerepoot sponsort € 200,- “. Een totaal resultaat van € 4.408,68.

Opmeer en Broek op Langedijk samen naar Handeni in Tanzania

Van 10 t/m 24 augustus 2012 gaat een groep jongeren uit Broek op Langedijk en Opmeer samen naar Handeni in Tanzania. Een zeer arm gebied waar huisjes gebouwd gaan worden voor de allerarmste mensen. De voorbereidingen zijn in volle gang. Voor de begeleiding zullen er vier mensen meegaan die al een keer mee geweest zijn naar Tanzania. In totaal zal de groep waarschijnlijk 35 mensen groot zijn. Een enorme belevenis voor alle betrokkenen en weer een geweldige kans om iets voor een ander te doen en voor jezelf.

Voetballen voor Tanzania

Voetbalwedstrijd JV - Kerkenraad

Na een geslaagde wedstrijd vorig jaar vindt op D.V. 16 september aanstaande voor de tweede keer een voetbalwedstrijd plaats tussen de JV en de leden van de kerkenraad en het college van kerkrentmeesters. Deze wedstrijd zal plaatsvinden op het terrein van C.S.V. B.O.L. en begint om 19.30 uur. U bent vanaf 19.00 uur van harte welkom om de beide teams te komen aanmoedigen. Tevens kunt u voor € 2,50 uw eindstand van de wedstrijd doorgeven. De winnaar wint een leuke prijs. De opbrengst van deze actie gaat volledig naar Langedijk voor Tanzania 08-09-2011

Pastoor Paul

Zelf gemaakte troffel

Ziekenhuis in Sanya Juu, Tanzania wordt ingezegend als St. Victorziekenhuis.

Zaterdag morgen zijn de jongeren uit Obdam van het project Jongerenvoorafrika  om 9:00 uur aangekomen in de pastorie van de St. Victorkerk in Obdam.
Dertien jongeren onder begeleiding van 'Marije Bijvoet van Dorcas Andijk, pastoor Paul Vlaar, Bert Groot en Nel en Harrie Overtoom hebben veertien dagen gewerkt aan de opbouw van een ziekenhuis. Dit ziekenhuis wordt gebouwd in een zeer arm gebied in Tanzania waar medische verzorging zeer slecht is. Ook hebben de jongeren diverse projecten bezocht waaronder een school met 600 leerlingen. Deze school  is in zo'n slechte staat dat er in Nederland zelfs geen varkens in gehouden kunnen worden volgens mamma Nellie, zoals de begeleidster Nel Overtoom werd genoemd. Het onderwijs is er ook uitzonderlijk slecht. Er is één leerboek voor vijf kinderen. Ieder kind mag het boek een dag in de week gebruiken. Een keer per dag krijgen de kinderen op school te eten. Een mengsel van bonen, maïs en rijst. Dit wordt klaargemaakt in een een 200 liter vat en opgewarmd op een vuurtje van takken. De kinderen krijgen één kommetje vol wat ze zelf van huis hebben meegebracht. Als je zelfs geen kommetje hebt krijg je het in je handen geschept. De tranen springen in je ogen als je dit ziet.
Met een spelletjesdag hebben we de kinderen een onvergetelijke dag kunnen bezorgen zegt Marije Bijvoet van Dorcas.
Pastoor Paul Vlaar is zeer trots dat het ziekenhuis in Sanya Juu voor altijd verbonden zal blijven aan Obdam. De naam van het ziekenhuis zal hetzelfde zijn als de RK kerk in Obdam. St. Victorziekenhuis. De inzegening zou in december kunnen gebeuren als het ziekenhuis  klaar is.
Dit zeer succesvolle project , wat zoveel doet met de jongeren zal volgend jaar weer draaien. De koffers gaan leeg terug maar de rugzak is volgepakt met zaken die er echt toe doen in het leven volgens Bert Groot. Een emotioneel en fysiek zwaar project.


Vriendelijke groet,
Harrie en Nel Overtoom

Laatste verslag uit Sanya Juu 5 augustus 2011.

Vanmorgen hebben we met veel emotie afscheid genomen van de kok en zijn assistente en pater Erasto.

Bovendien zijn we nog een keer op de foto gegaan met de lokale bouwvakkers die in het tenue, door ons geschonken door Dekker chrysanten, poseerden.

We vertrokken daarna om het laatste programma af te werken. Er stond een bezoek op het programma aan drie omaatjes die ondersteuning ontvangen van Dorcas.

Het is onbeschrijflijk hoe deze mensen moeten leven. Ze hebben wel een houten huisje van Dorcas gekregen in 2010 maar kunnen maar moeilijk voor hun eigen eten zorgen. Dorcas verzorgt dat gedeeltelijk en ze krijgen wat van hun omgeving. Er gaan soms dagen voorbij dat ze helemaal geen eten krijgen Een vrouwtje van 85 jaar wat niet van bed af kan komen omdat ze problemen heeft met haar heup, is helemaal op hulp van anderen aangewezen.

Het is goed dat wij dit ook hebben gezien en zijn blij dat Dorcas dit soort projecten ook heeft.

Daarna zijn we vertrokken naar Dekker chrysanten in Arusha. Hans Sprenkeling, manager van dit bedrijf, heeft ons in anderhalf uur een rondleiding over het bedrijf gegeven.

Dekker geeft werkgelegenheid aan totaal 1000 mensen verspreidt over drie bedrijven.

Daarnaast ondersteunen ze deze mensen met ziekenzorg, huisvesting, reiskosten en eten.

Voor de lokale bevolking is Dekker een belangrijke werkgever en zorgt daadwerkelijk voor betere leefomstandigheden voor veel Tanzanianen.

Werkgelegenheid is een zeer belangrijk hulpmiddelen voor ontwikkelingshulp. Misschien wel de belangrijkste.

Daarna zijn we naar een souveniersmarkt gegaan. Daar ging iedereen van de groep even los. Veel gehandel en afdingen heeft toch geleid tot aankoop van leuke spullen voor redelijke prijzen.

We hebben daarna nog wat gegeten bij een restaurant genaamd Rottedam en zijn toen vertrokken naar het vliegveld Kilimanjaro.

Dit is het laatste verslag. We kunnen terugkijken op een zeer geslaagd project waarbij iedereen er het maximale uit kon  halen voor hem / haarzelf en velen is dit ook gelukt. Hartelijk dank voor uw reacties. Die hebben ons echt goed gedaan en geholpen door moeilijke momenten.

Harrie en Nel

laatste nachtje

Hallo, allemaal,

Even vanuit Friesland, een hele goede reis terug!!!

Jullie verslag over de thuis komst en eventuele terugblik plaats ik zaterdag weer!

Nogmaals hele goede reis en een fijne thuiskomst!

Groetjes,
Wendy

Woensdag 3 augustus,

Na een onrustige nacht moesten we er toch weer aan geloven. We werden zoals iedere werkdag weer gewekt om 7 uur. Om half 8 zaten we aan tafel om weer van het heerlijke ontbijt te smullen. Rond 8 uur gingen een aantal van ons naar de school om verder te gaan met schilderen en de rest ging aan de slag als bouwvakkers. Dit ging weer als een speer. We stonden stenen over te hevelen als een trein en de kamers waren dan ook snel gevuld met stenen. Daarna gingen we weer verder met voegen. Pastoor Paul komt hier weer goed aan te pas, want we gaan al meer de hoogte in. Als je er niet bij kunt, kun je gebruik maken van de steigers. Deze steigers zullen in Nederland niet goed gekeurd worden, dus laten we de steigers regelmatig even keuren door clinic chef (babu) Bert. Bij groen licht klimmen we er voorzichtig op en anders laten we de hoge randjes over aan de bouwvakkers. Deze springen er zo op, net aapjes af en toe! Doordat we nu al een tijdje aan de bak zijn, krijgen we al meer interactie met de lokale bouwvakkers. Dit zorgt voor veel gelach op de bouw. Gelukkig is het nu geen pole pole meer bij de bouwvakkers, je ziet het gebouw snel groeien! Met morgen de laatste bouwdag hopen we overal tien lagen stenen op te hebben gebouwd. Het uiteindelijke resultaat moet 13 stenen hoog worden.

Het schilderen ging ook weer als een trein! Er zijn nu drie lokalen afgeschilderd en de buitenkant heeft een mooi laagje verf gekregen. Met het geld (dollars) wat we hadden gekregen, konden we verf kopen. Tot zover hadden we dan ook geschilderd. De rest van het gebouw laten we over aan de school. Wij hebben hiermee ons doel bereikt. Dus ook de schilders zijn morgen op de bouw te vinden. Het is overigens erg opgeknapt!

Na de lunch was het plan om te vertrekken naar een granny project en daarna zouden we gaan zwemmen in een natuurlijke bron. Helaas hadden de jeeps wat vertraging ( in plaats van 13.00 uur vertrokken we om 14.30). Hierdoor konden we niet meer naar het granny project, maar gelukkig kan dat vrijdag nog in het programma worden verwerkt.

Om 14.30 dus op weg naar de bron. We gingen met twee jeeps en een busje. Na een hobbelige tocht, met veel dor en droog landschap om ons heen kwamen we aan bij het water. Hier zagen we totaal het tegenovergestelde. In een afstand van 50 meter was het dorre landschap en de mooie groene oase te zien. Het was echt heel raar om deze verschillen te zien in zon kleine afstand. We hadden allemaal heerlijk gebadderd in het lekkere water. Ook hing er een touw aan een boom, zodat iedereen zich even een Tarzan kon voelen. Tevens zag Pastoor Paul iets raars, hij zag een nijlpaard! Best raar, want de rest van de groep kon deze niet ontdekken (rara). Na al het gespetter was het weer tijd om naar Sanya Juu te gaan.

De terugweg verliep niet helemaal vlekkeloos voor het busje. Door al het gehobbel was de motor oververhit geraakt. We hoorden een knal en er kwam stoom onder de kont van de bijrijdersstoel (gelukkig zat daar niemand van ons, want dat was vast heet!). Tien minuten voor aankomst stonden we langs de weg stil. Het werd al bijna donker dus was het de zaak om vervangend vervoer te regelen. Gelukkig was Harrie bij ons met zijn telefoon, maar aangezien het bereik hier niet zo goed is, hadden we hier niet zoveel aan. Gelukkig waren de probleempjes snel opgelost zodat we netjes voor het donker aankwamen bij de kliniek.

Voor het eten kregen we nog een indrukwekkende gedachte van Susan en Judith H. Het gaat over de verschillen tussen iemand uit Nederland en Tanzania.

Hier het gedicht:

• Ik kan uit de kraan drinken. - Ik kan niet uit de kraan drinken en ik moet minstens 2 km lopen voor wat water.
• Ik moet mij elke dag haasten en bewijzen. – Ik doe alles pole pole en het komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat.
• Ik heb nooit genoeg. – Ik ben gelukkig met wat ik heb.
• Ik lach, omdat het vaak moet. – Ik lach, omdat ik gelukkig ben.
• Ik kan alles kopen wat ik wil. – Ik krijg wat mij toekomt.
• Ik heb een paspoort met mijn gegevens. – Ik ben een persoon.
• Ik krijg cadeautjes als ik jarig ben. – Ik weet niet eens wanneer ik jarig ben.
• Ik heb alles voor mijzelf. – Ik moet alles delen.
• Ik heb een groot, mooi huis. – Ik heb een klein huisje gebouwd voor mijn hele familie.
• Ik heb een keuze voor een opleiding. – Ik hoop naar school te kunnen.
• Ik kan eten wat ik wil. – Ik heb geen keus over wat ik wil eten.
• Ik ben meer op mijzelf gesteld. – Ik kijk altijd om naar een ander.
• Ik werk voor 15 euro per uur. – Ik moet keihard werken voor 1 dollar per dag.
• Ik ben blank en ik woon in Nederland. – Ik ben zwart en ik woon in Tanzania.

Wij wilden dit stukje met iedereen delen, omdat het ons allemaal geraakt heeft. Super Susan en Judith H.

Al met al had iedereen een leuke dag gehad en gaan we op naar ons laatste dagje werken op de bouw! We gaan nog even knallen, zodat we vrijdag met een voldaan gevoel weer naar huis kunnen terugkeren.

Veel liefs,

Rosa en Judith L. en de rest natuurlijk!

Tot snel!

P.s. het was een olifanten zuigzoen in de nek van SvenJ

2 Augustus Werkdag 7 Hoi allemaal,

Vanochtend brak weer een nieuwe werkdag voor ons aan. Jeetje wat gaat het snel zeg. Over een paar dagen zijn we al weer bij jullie thuis!

De meiden hadden aan Harrie gevraagd of ze door de Golden Earing gewekt mochten worden maar helaas, het was weer Enya. Het ontbijt was zoals gewoonlijk weer heerlijk.

Er ging weer een groep van ons naar de school om te verven en de rest bleef op de bouw. Helaas konden we niet meteen beginnen met voegen dus hebben we eerst nog anderhalf uur stenen staan sjouwen. Gelukkig konden we daarna weer gaan voegen, wat onze ruggen erg aansprak.

Om 11.00 werden we op de lokale basisschool verwacht. Deze school staat naast de kerk en is dus ook heel dicht bij ons. Deze basisschool is dezelfde als waar we aan het werk zijn. Voor de kindermiddag hadden we allemaal ballonnen opgeblazen maar we hadden nooit verwacht dat er zoveel kinderen zouden komen daarom bleven deze over en hebben we ze vandaag meegenomen om de klassen mee te versieren. Toen we aan kwamen lopen met de ballonnen werden de kinderen al helemaal enthousiast. Ze werden door de onderwijzers snel weer bij elkaar verzameld. In rijen stonden ze ons zingend op te wachten. Ze zongen onder andere het volkslied en een aantal kinderliedjes. Er waren een stuk of zes jongens die de kinderen begeleidde op trommels. Erg indrukwekkend om te zien. Daarna zongen wij voor hen ‘Vader Jacob’ in canon waarna zij het lied in het Swahili zongen. We gingen als bouwteam ieder een klaslokaal in. Daar hebben we samen met de kinderen gezongen. We stelden onszelf voor en we konden wat vragen stellen. Voordat we weg gingen hebben we alle schriftjes, pennen en speelgoed aan de directeur overhandigd. Toen weer snel naar huis voor de lunch wat weer bestond uit rijst.

Na de lunch gingen we nog even terug naar de school om te zien hoe zij daar lunchen. Alle kinderen stonden in een rij met een bakje voor wat bonen en mais. Hierna gingen we weer aan het werk. De ene groep op de bouw en de andere in de school. Samen met Rosa ging ik (Iris) nog even naar de directeur om wat vragen te stellen over het onderwijs. Hier wat informatie over de school. Op deze school zijn 16 klassen, van ieder jaar 2. Je hebt dus bijvoorbeeld twee groepen 4. Het aantal kinderen in een klas loopt uiteen van 33 tot 55. In totaal zitten er zo’n 600 leerlingen op deze school. Op de school zijn niet genoeg docenten waardoor de docent soms heen en weer moet lopen tussen de klassen. Er is sterk tekort aan schoolboeken waardoor 5 kinderen 1 boek moeten delen.

De bouw schiet al aardig op. De tussenmuren zijn allemaal rond de elf stenen hoog en nu moeten we alleen nog wat kleine muurtjes en de buitenmuren tot die hoogte brengen. We hopen dat alle muren klaar zijn voordat we weggaan. Bij de school zijn drie lokalen bijna af. Wij (Karin en Iris) hebben een deel van de buitenmuur opnieuw geschilderd. Wat een verschil is het met daarvoor. Volgens de kinderen wordt het erg mooi. Tijdens het verven hebben we nog veel met de kinderen gezongen en gedanst. Ze kenden de liedjes van de kindermiddag nog goed dus die konden we mooi met ze oefenen.

Om half zes zijn we gestopt met werken want om zes uur stond het eten weer klaar. Vanavond gaan we nog een spel doen en jullie reacties lezen. Tot snel!

Liefs Karin en Iris en natuurlijk de rest

Ps. Pastoor Paul wordt door de lokale bouwvakkers een kakkerlak genoemd. Door zijn lange armen lijkt het net alsof hij de muur beklimt.

Pps. Lieve Lyn, tante Susan wenst je een fijne verjaardag. Tot zaterdag. Dikke kus, tante Susan. 

Hallo Allemaal! Hier weer een bericht van de jongeren uit Afrika.

Maandag 1 augustus geen landbouwdag in Sanya Juu maar knijter hard werken op de bouw.

We konden vandaag uitslapen,we werden om 07.00 gewekt door Marco Borsato en de mannen door Santana met Paranoid.

De meesten nog een beetje stijf van de Interland Tanzania – Nederland!

Om 07.30 volgde het ontbijt met onze nieuwe kok, die echt heerlijk kan koken. Vanmorgen aten we: wentelteefjes, pannenkoeken en eieren. Het was echt heerlijk! Gelukkig geen koude macaroni.

Om 08.30 gingen we allemaal weer de bouwput op, de mannen + Karin gingen de bekisting van het beton eraf halen.(de mannen hadden moeite om Karin bij te houden)

De planken die van de bekisting af kwamen moesten weer apart worden gelegd, dus sjouwen met ze alle. Ondertussen ging Harrie naar het schoolhoofd van de school die naast de kerk van Father Erasto ligt, om daar te vragen of er nog een paar lokalen geschilderd konden worden.

Zondag hadden we met een groep gekeken in de deze school lokalen, wat je eigenlijk wel een zwijnenstal kan noemen, wat ons allen diep raakte. We waren er met zijn allen van overtuigd dat hier iets aan gedaan moest worden . En gelukkig we kregen groen licht, Susan werd gepromoveerd tot chef de schilder.

Aangezien het bouwtempo aanzienlijk lager ligt dan dat van de top van Obdam, staan we hier soms STIL. Nu kunnen er telkens een paar schilderen dat alles in een mooi tempo doorgaat.

De school heeft 16 lokalen waar ongeveer 50 kinderen in zitten. Op deze school zitten een kleine 700 kinderen. Vaak zijn er 2 lokalen leeg en kunnen wij deze dus schilderen.

Aan de onderkant van het lokaal kwam een zwarte rand, daarboven 1,5 meter geel en de rest wit. Alles moet 2 keer geschilder worden omdat het behoorlijk vies was. Om te kunnen schilderen moet je het eerst schoonmaken maar dat is hier in Tanzania geen beginnen aan. Even de bezem er overheen en klaar om te schilderen. Onze Luc heeft met morta (cement) de grootste gaten gedicht, waardoor de muren enigszins weer egaal werden. We hebben nu bijna 1,5 lokaal af. We hebben hier echt heel hard gewerkt en het resultaat mag er zijn.

Tijdens het schilderen was het voor de kinderen ook erg interessant. Vele kwamen kijken en riepen je naam en knepen bij wilde Ootes flink in haar kont. Je moest de kinderen duidelijk maken dat ze niet via de ramen naar binnen mochten hangen omdat de verf nat was! Kort om het was allemaal erg interessant en of ze de les hebben gevolgd is nog maar de vraag.

Ook nu weer terug naar de bouw, want dat is natuurlijk het belangrijkste!

Er komt nu wat hoogte op de bouw, sommige zijwanden werden meteen tot 10 en 11 hoog gemetseld, hierbij komen de onwijs geleerde steigers naar voren(kort gezegd een opleiding voor stuntmannen/vrouwen), soms was er evengoed niet veel te doen dus ging gingen de mannen aan de nieuwe bekisting en de vrouwen gingen weer lekker voegen.

Dit ging allemaal gewoonweg weer als een speer, rond 16.30 raakte het werk er een beetje uit en was er even tijd voor een frisje.

De harde kern ging door tot 17.30 en om 18.00 stond het eten weer op tafel, vanavond hadden we pasta, pastasaus, sperziebonen, wortels, sla, komkommer en weer heerlijke patat :D met als toetje een banaan mmmmmmmmmmmmm.

Daarna waren alle buikjes goed gevuld, en gingen we nog even evalueren en opfrissen.

Vanavond misschien nog een spelletje toe met een drankje en een chipje, en daarna lekker te bed om morgen weer fris op de bouwplek te staan.

Liefs en welterusten van Jolanda en Sven, en de rest van de groep.

Ps, Beste ouders, bij terugkomst in Obdam op zaterdag 06-08-2011 gaan we met zijn allen even naar de pastorie voor een korte afsluiting.

Pps, Als we dit weer meenemen zijn we straks allemaal chagrijnig. In de ochtend is het hier vaak bewolkt dus een trui komt vaak goed van pas, tegen de middag (als de zon doorkomt) is het hier warm dus is insmeren van belang.

Ppps, Moeder Knijn ja het is inderdaad beter dat we geen geurfoto’s hebben.:D

verslagen

Beste mensen!!

Omdat ik zelf  (Wendy) nu op vakantie ben in het heuze Friesland, kan ik niet elke dag op computer omdat er geen internet is op de camping. Ik moet er dus voor naar het dorp naar een restaurant waar er internet is.
Ik ga in ieder geval om de dag hier naar toe. En doe mijn best om de verslagen op tijd toe te voegen!!
Zie hier de nieuwste verslagen van de Helden uit Afrika!!!

Groetjes,
Wendy

Zondag 31 juli 2011 Aan alle ouders, belangstellenden en fans!!

Hallo allemaal,

Het was een onrustige nacht in Sanya-Juu met wilde dromen. Sven droomde over een knijn, die door een olifant werd vertrapt. Pastoor Paul – met zijn lange nek – raakte met een giraffe in de knoop. Judith – de leeuw van onze groep – kwam in een moeilijk pakket: ze betrad het territorium van soortgenoten, dus dat werd vechten. De dromen werden verstoord door de inmiddels legendarische muziek van Harrie. De wekker ging dit keer om 6.00 uur. Door de week is het 7.00 uur. Dus dat was geen uitslapen deze zondag. We gingen met z’n allen naar de Mis die om 7.00 uur begon. Net als de week ervoor zat de kerk stampvol. Voor drie mensen uit onze groep was er een bijzondere taak weggelegd. Bert sprak de kerk in het Swahili toe om uit te leggen wat ons naar Tanzania brengt en hij stelde ons allemaal voor. Harrie mocht als lektor de eerste lezing doen. Voor de kenners: Jesaja 55, 1-3. Ook in het Swahili. Pastoor Paul – die ook mee voorging – las het Evangelie van dit weekend in het Swahili. Volgens Father Erasto hadden de drie mannen dit heel goed gedaan (of zoals hij in zijn beste nederlands zegt ‘heel mooi, hoor!’) en hij vroeg aan de mensen een hartelijk applaus.

De viering was extra bijzonder door twee gebeurtenissen. Twee vrouwen traden toe tot de Sint Anna-groep (een club van getrouwde vrouwen uit de parochie). Dit gebeurde heel plechtig met een zegengebed en de overhandiging van een medaillon. De tweede extra gebeurtenis vond aan het einde van de viering plaats. De vice-voorzitter van de parochie sprak over een collega van Father Erasto, die naar Moshi wordt overgeplaatst. Voor hem werd een extra collecte gehouden. Priesters in Tanzania krijgen geen salaris en worden door de parochianen onderhouden. Pastoor Paul mocht ook een schaal vasthouden; het geld mocht hij niet houden.

De Mis duurde lang – vooral voor onze jongeren – van 7.00 tot 9.15 uur. Maar de mooie muziek van het swingende koor maakte de viering toch ook weer tot een belevenis. De kinderen stonden na de zegen al klaar voor hun eigen viering. Daarin stelden wij ons kort even voor. Terwijl Father Erasto de Mis vervolgde wachtte ons een ontbijt. Het was bijzonder lekker. Niet omdat het zondag was, maar we hebben er – naast Margreth - een nieuwe kok bij! We noemen hem Emiel Roemer. Zijn echte naam is Eli-Huruma.

Na het ontbijt hadden we mooi de tijd om de spellen van de kindermiddag door te nemen. De kindercommissie had een programma voorbereid. Om jullie een indruk te geven, volgen hier de zes spellen: 1.Zaklopen met Luc; 2. Goochelen met Sven en Judith H.; 3. Touwtje springen met Susan; 4. Dansliedjes met Debbie; 5. Een tikspel met Pim en Milou; 6. Nagel lakken bij Jolanda en Judith L.. 

Nel, Karin, Rosa, Ramona, Iris en Marije zouden ieder een groepje langs dit parcours begeleiden. Zij hadden alles bedacht en waren de drijvende krachten achter deze middag. Een compliment voor deze kanjers is op zijn plaats

Om half twee was het zover. We konden beginnen. Echt veel kinderen waren er nog niet. Zo’n 60 slechts. Maar we zitten in Afrika. Daar nemen ze het niet zo nauw met de tijd. Ook de kinderen niet. Telkens kwamen er kinderen bij. Uiteindelijk waren er een kleine 300 kinderen op de middag afgekomen. Wat genoten ze van de spelletjes, de liedjes en de aandacht. En wij van hen. Ter afsluiting zouden de kinderen limonade, een dropje en een gelukkie (van DEEN) krijgen. Maar hoe regel je dat me 300 kinderen om je heen. Uiteindelijk maakten we twee lange rijen. Eenmaal opgesteld zongen de kinderen – van klein tot groot – het Tanzaniaane volkslied. Dit was een zeer indrukwekkend moment van deze middag. Toen alle kinderen hun drinken, snoep en presentje hadden ontvangen was de gelijkenis met het Evangelie van deze morgen snel gemaakt. Het ging over de wonderbare broodvermenigvuldiging. Vijf  broden en twee vissen waren in Jezus’ tijd genoeg om vele monden te voeden. De kindermiddag was het bewijs dat met weinig heel veel kan worden bereikt. Al die blije gezichten. We zullen het niet snel vergeten.

Veel tijd om alle indrukken te verwerken was er niet. Om 17.00 uur stond de Interland Tanzania-Nederland op het programma. Al ver voor de wedstrijd was in de verte het geluid van de vuvuzela’s al te horen. De spanning steeg. Onze bondscoach (Harrie)  en de aanvoerder (Paul) moesten echter even weg. Father Erasto had een bruidspaar beloofd hen thuis nogmaals te zegenen. Wij konden hier niet onderuit. Ook Ramona ging mee. Inmiddels was de voetbalwedstrijd in het uitverkochte Sanya-Juu stadion begonnen. Natuurlijk met het zingen van beide volksliederen. Sven was waarnemend aanvoerder en werd later uitgeroepen als man of the match. Nederland speelde met een extra man. De scheidsrechter – Bert – stond aan onze kant. Geen thuisfluiter dus. De bal verdween tot twee keer toe uit het stadion in de tuin van de lutheraanse dominee. Een mooi stukje oecumene: een katholieke bal in een protestante tuin.

Tegen het einde van de eerste helft – waarin onze keepster Jolanda diverse ballen uit het doel wist te houden – viel toch de eerste tegentreffer. Op dat moment kwamen coach Harrie en Pastoor Paul terug van het bruidpaar. De coach wisselde een paar spelers. Ook pastoor Paul moest er aan geloven (maar dat is zijn vak). Na nog twee tegentreffers had hij zich niet meer in bedwang en tilde hij een doorgebroken tegenspeler in de lucht. Als dat geen vasthouden is. Een gele kaart was het gevolg. Dit tot hilariteit van de toeschouwers. Tijdens de persconferentie na afloop was het commentaar van deze speler: ‘Beter een gele kaart van scheids Bert dan een rode kaart van de bisschop’ . Een andere speler laakte de slechte kwaliteit van het veld. Maar ach, het was een vriendschappelijke interland en daarom gaven we ter afsluiting elkaar een welgemeende hand.

Eenmaal terug bij ons gastenverblijf stond een heerlijk diner klaar. Na de gebruikelijke evaluatie van de dag, het lezen van jullie reacties op onze verhalen, ging een ieder moe maar zeer voldaan van deze fantastische dag naar bed. Morgen gaan we er weer volop tegenaan … in de bouw.

De hartelijke groeten van ons allemaal, in het bijzonder Bert en Pastoor Paul

Ps. Enkele lezers van ons blog vragen om meer foto’s. Dat is moeilijk te realiseren. Dat kost veel tijd en geld.

Pps. Over foto’s gesproken: zaterdag na de kerkdienst van 19.00 uur in de Sint Victorkerk waarin pastoor Paul voorgaat, hopen wij op de beamerschermen wat foto’s te laten zien.

Hallo allemaal, of hujambo.

Het is een genot met deze groep dit project te doen. Als leiding van de groep, Marije, Paul, Bert, Nel en Harrie zie je wat dit allemaal doet met de groep. Emotioneel en fysiek is het zwaar. We hebben mensen te begeleiden  die lichamelijk klein, groot of lange zijn. Maar bikkels zijn het allemaal. Iedereen die zijn eigen kwaliteiten heeft. Wij hebben de toplaag van Obdam en omgeving meegnomen. Dus dat Obdam nog draait als deze mensen er niet zijn begrijpen wij niet. Het bouwen gaat prima. Het is  een mix van Tanzaniaanse en Obdamse stijl. Met alleen bikkelen op de stijger en de daarbij horende taal kom je er niet. Daarom een logeerpartij bij de nonnetjes was wel noodzakelijk.  Voor de safari hebben we geslapen in het klooster. De absolute stilte die gevraagd werd, is goed opgepakt door iedereen. Een aantal broeders was daar op bezoek om een paar dagen te bidden, waarschijnlijk voor ons.

We hadden een warme douche verwacht, maar helaas weer koud water. Wel een Hollandse poepdoos. En dat zit zo lekker als  je al een week boven een pot hangt. Voor een aantal mensen was dit zo’n prettige ervaring dat ze overwegen om bij deze kloosterorde in te treden.

Na een goede nachtrust werden we om 5:00 uur gewekt en reden we om 6:00 uur  met   twee jeeps richting Tarangire voor een safari.

Om 8:00 uur reden we het park in. Het Knijn, De Wilde Ootes en Leeuw werden onrustig. Was dit  een feest van herkenning onder soortgenoten.?  Snel  zagen we de gnoes en de zebra’s in grote aantallen. De zebra’s zijn bij ons in Nederland veel platter en die zijn niet zo bewegelijk. Dit maakte wel meer indruk.

Het park was duidelijk droger als andere jaren en in de rivier stond veel minder  water.

We hebben tot 15:00 uur in het park gereden met een jeep waarvan het dak een meter omhoog gezet was . Staande onder het dak konden we de oneindige vlakte goed bekijken. Ondanks de droogte was dit een prachtig gezicht. We kregen olifanten in het vizier en de gids wist steeds perfect de juiste plaats te vinden om zo dicht mogelijk bij deze fantastische beesten te komen.

Toen wij steeds dichter bij de rivier kwamen zagen we zelfs een groep van 40 olifanten achter elkaar naar de rivier lopen. Drie keer hebben we deze beesten op een paar meter voor onze  auto de weg over zien gaan. Onvoorstelbaar indrukwekkend. Als je dan ook nog het geluk hebt om twee leeuwinnen te zien met zes welpjes, giraffen, een zwarte mamba, kuddes buffels en duizenden gnoes en zebra’s en een grote variatie aan kleurrijke vogels kunnen we zeggen dat we heel veel geluk gehad hebben om dit allemaal op een dag te zien.

De lunch die we van de nonnetjes meegekregen hadden was in de auto helemaal door elkaar gehusseld en zag er niet smakelijk meer uit. Maar ja wat betekent dat in een land als dit . Hoe moet je dat plaatsen naast de honger en ellende die we al gezien hebben.

Tijdens de terugreis bleek dat er ontzettend veel talent zit in deze groep. Er werd uren achter elkaar uit volle borst gezongen. Er kwamen liedjes voorbij waarbij de beste tekstschrijvers jaloers op zouden worden. Wat  een fantastische groep is dit.

We hadden het werk gedelegeerd aan de lokale mensen en zagen dat ze deze keer goed geluisterd hadden. Ze waren behoorlijk gevorderd. Maandag gaan wij weer verder bouwen maar morgen om 7:00 uur zitten we eerst in de kerk. Twee missen een voor ouderen en een voor kinderen. Daarna spelletjes met de kinderen en een voetbalwedstrijd Tanzania-Nederland. Wij denken dat  de St Victorkerk deze jongeren als vaste parochianen kan inschrijven na al die kerk en kloosterbezoeken.

Gr Harrie en Nel

PS

Gerard Spil, van harte gefeliciteerd met uw verjaardag. Maak er een mooi weekend van.

Allemaal veel plezier met de kermis. Groetjes aan de Spilletjes en in het bijzonder mijn lieve Marcel. Dikke kus liefs Jolanda.

PPS Mam, pap Jeroen. Ik ben niet de persoon met het witte petje. Ik heb het erg naar mijn zin en voel me goed. Ik wacht met smart op jullie volgend bericht. Dikke kus liefs Jolanda.

Ppps

Mowtje de klamboe is perfect en Annie we hebben veel gieren gezien maar zijn  niet aangevallen

Pppps Mam met mijn rug en de hik gaat het goed. Liefs Ties

Ppppps Jason en Loek en natuurlijk de rest dikke knuffel van Opa en Oma.

Vrijdag 29 juli 2011

Vandaag zitten we alweer een week in Sanya Juu, Tanzania.

We hebben vannacht eindelijk allemaal weer eens lekker kunnen slapen. Iedereen is er weer bovenop! Vanochtend werden we om 7 uur weer gewekt door Enya (wekker Harrie). Om half 8 stond het ontbijt klaar. Ondanks dat het niet op de planning stond om te gaan bouwen, zijn we toch de bouw opgegaan, omdat we gister ook al niet zoveel hadden gedaan. Alleen schieten de lokale bouwvakkers niet erg op. Ze houden hier nog steeds erg van polle polle en hebben totaal geen planning. Gelukkig vertrouwen ze onze jongens wel, die de bouwvakkers zo nu en dan kunnen helpen. Hierdoor kunnen wij (de dames) ook weer aan de gang. Half 10 was het werk alweer voor een deel gedaan en begonnen we maar met de pauze. Deze pauze duurde langer als verwacht, om 11 uur zaten we nog steeds lekker in het zonnetje. De jôos waren ondertussen al weer hard aan het werk.

Wij hebben toen besloten dat we even een kijkje in de kliniek wilde nemen. De jongens wilden graag verder met bouwen, onze bikkels! Het was erg indrukwekkend om te zien in wat voor staat de kliniek is. Ze hebben 2 onderzoekruimtes, een laboratorium en een medicijnenkamer. Dit alles stelt niet heel veel voor. De onderzoekruimtes waren per kamer ongeveer 5m2 en het laboratorium had niet meer dan een paar boekjes, een microscoop die eigenlijk in het museum hoort te staan en wat naalden. Ook hebben we een kijkje mogen nemen in de medicijnkamer. Hier stonden eigenlijk niet meer dan 10 doosjes (deze worden wel door de overheid verstrekt). Ook hoeven ze voor medicijnen tegen HIV-Aids, niets te betalen. Er wordt alleen een kleine vergoeding gevraagd voor het doktersconsult, en preventieprikken. Het is wel zo, dat als de mensen te arm zijn om dit te betalen, dat de kerk dit sponsort. Ze zullen geen mensen naar huis sturen, zonder zorg te hebben gegeven, die ze echt nodig hebben.

De meest voorkomende ziektes even op een rijtje:

• Malaria
• Hiv-aids
• Longziektes
• Maagklachten
• Huidziektes

Een groot aantal mensen hier hebben een naar ons denken slecht gebit. Maar het blijkt dat dit komt door de grote hoeveelheid fluoride in het water. Father Erasto gaf al aan dat je dus beter zwarte tanden kunt hebben dan mooie witte, want de zwarte zijn sterker.

Hierna zijn we weer rond de tafel gaan zitten voor een evaluatie ronde, die gisteravond niet is gedaan vanwege de visite. Daarna lekker geluncht. Helaas was dit weeer rijst. Hier meteen even een mededeling voor de ouders die vrijdags al boodschappen doen; GEEN RIJST AUB! Dus ook niet even lekker naar Ah Tim.

Nu is iedereen zijn logeertas aan het pakken, want vanavond logeren wij bij de nonnen! Morgen moeten we namelijk heeel vroeg op staan voor de safari. We willen al voor zonsopgang in het park zijn. Vanavond dus geen bericht. Morgenavond horen jullie weer van ons!

Liefs Judith L. en Debbie en de rest natuurlijk!

Ps. Naast een Leeuw en een tam Knijn(die dus niet zo tam is) hebben we ook nog een wilde Ootes! (dit is een nieuwe stam die we hier ontdekt hebben)

Pps. Van Ramona: Pap, mam en Josine, super bedankt voor het kaartje en de opkikkertjes.

Ppps. We missen jullie allemaal!! Dus blijven reageren!!

28 juli 2011 Hoi allemaal!

Hierbij weer een berichtje vanuit Tanzania!
Helaas had niet iedereen goed geslapen vannacht, want de eerste maag en darm probleempjes
hebben zich aangediend. Maar we hadden een rustig begin van de dag. Je zult het misschien
niet geloven, maar het regende, en dat buiten het regenseizoen om! Echt een ‘blessing’ voor
dit land, want de grond kan wel wat vocht gebruiken! We konden ’s morgens eerst nog een
beetje voegen. Daarna werd bekisting aangebracht voor de betonnen laag op de eerste 4 lagen
steen. Dit werd door de lokale bouwvakkers zelf gedaan dus waren er weinig andere klusjes.
De jongens wilden zich natuurlijk wel nuttig maken en hebben lampen op zonne-energie
opgehangen die waren gedoneerd door Alenco.
Verder hebben we gespeeld en gedanst met kinderen uit de buurt (ze kunnen nu zelfs de
Macarena dansen onder leiding van onze soepele Pastoor Paul), en anderen konden even
lekker bijtanken. Na de middag konden we weer volop aan de bak met betonstorten in de
bekisting die toen klaar was.
De cursus Westfries is trouwens aardig aangeslagen. Het is toch best grappig als je aan het
voegen bent en je hoort een Tanzaniaanse bouwer ineens ‘spatzuiver!’ roepen. We worden
begroet met ‘Mwoah!’ en aan het einde van de dag riepen ze ‘De mazzel!’ wat eigenlijk meer
klonk als ‘De mozzel’ maar dat maakt niet uit ;)
We werden vandaag geholpen door Klaas en Erwin, twee Nederlandse jongens die de
Kilimanjaro (of, volgens Sven, de Kilimano-berg) hebben beklommen en daarmee 2000 euro
voor dit project van Dorcas hebben opgehaald. Ze kwamen een kijkje nemen bij de kliniek
erg werden uiteraard direct ingezet als vervanging voor degenen die zich niet topfit voelden
vandaag.
De jongens bleven ook bij ons eten vanavond, en hebben verteld over de tocht naar de top van
de Kilimanjaro.
Ook kwam Father Erasto vanavond weer even bij ons langs. We konden dit keer een aantal
vragen over de Tanzaniaanse cultuur stellen, dat was fijn want veel van wat we hier zien roept
vragen op. De lokale bevolking is ook erg nieuwsgierig naar ons, aan Ramona werd zelfs
gevraagd van welke stam ze komt! Achteraf had ze best Westfries kunnen zeggen! ;-)

Groetjes en liefs van Ramona en Marije en natuurlijk de rest van de groep!

PS: We hebben veel zin in de safari, dan zien we weer eens wat anders dan alleen een Leeuw
en een Knijn (en Trudy, het valt best mee hoe tam hij is).

PPS: Rosa is nog niet verbrand!

PPPS: Vergeten jullie niet te reageren? Jullie reacties worden erg op prijs gesteld!

Iris haar 'granny' 

27 juli werkdag 3 en bezoek aan Rundugai.

Vanmorgen weer vroeg op omdat er weer veel werk te verzetten viel. Zoals altijd om half 8 ontbijt, dit keer met gekookte eitjes, pasta en brood. Om kwart over 8 stonden we op de bouwplaats klaar om weer aan de slag te gaan. We konden echter nog niet voegen dus mochten we weer lekker stenen sjouwen. Gelukkig kwam het zonnetje niet erg door dus we konden lekker door gaan. Om half één stopte we onze werkdag omdat we een bezoek aan Rundugai op de planning hadden staan. Dit is de plek waar Dorcas de afgelopen 6 jaar huisjes heeft gebouwd.

In 3 jeeps reden we al hobbelend en schuddend weg. De wegen rondom Sanya Juu zijn vrij goed en van asfalt voorzien maar de weg naar Rundugai lag vol kuilen en heuvels van zand en stenen. De sport-bh kwam hier eigenlijk wel goed van pas want je borsten kon je bijna inslikken (quote van Susan =P). Onderweg zagen we veel mensen op straat die blij naar ons zwaaiden. Aan het einde van de dag hadden we zelfs spierpijn in onze armen van al dat gezwaai.

Onze eerste stop was bij een huisje dat vorig jaar door de groep uit Heerhugowaard Centrum was gebouwd. De vrouw herkende Harrie en Nel nog en de baby had zelfs nog het rompertje aan dat ze vorig jaar hadden gegeven. Ze liet ons haar oude huisje zien waar zij vroeger woonde met haar 7 kinderen en man. Dit was een klein hutje van takken en koeienpoep. In dit huisje sliepen ook de geiten die zij hielden. Daarnaast stond haar nieuwe huisje van Dorcas die veel verbetering had gebracht. Harrie en Nel hadden foto’s meegenomen van vorig jaar waar zij ook op stond en daar was ze ontzettend blij mee. Het was erg mooi om te zien dat het zo goed ging met dit gezin. Tegenover haar was ook nog een huisje van Dorcas maar de man die er woonde was helaas niet thuis.

Toen reden we nog een heel stuk door de bush op weg naar Iris haar Oma. Deze granny heeft het gezin van Iris vorig jaar geadopteerd via Dorcas. Toen we er aankwamen zat ze ons buiten al op te wachten. Alles was aangeveegd en er stonden speciaal stoelen en een tafel buiten om ons te ontvangen. Toen ze hoorde dat Iris haar geadopteerd had zei ze dat haar kleindochter haar op was komen zoeken en dat ze heel erg blij was. We hadden voor haar een tas samengesteld met kleren, tandenborstels, kleurboek met potloden en knuffels. Speciaal voor ons had ze ook nog noten geroosterd. Helaas was het onhygiënisch om die op te eten dus die geven we morgen aan de bouwvakkers. Het was een heel bijzonder moment om te kunnen zien hoe je hulp wordt gewaardeerd en hoe het ook terecht komt.

Ondertussen kwam er een vrouw aangerend die Harrie, Nel en Marije had herkend vanuit de bus. Ze was ontzettend blij om hen weer te zien want vorig jaar was ook voor haar een huisje gebouwd. Ze had een heel stuk achter de auto aangerend om ons te kunnen zien. Ze bedankte iedereen en bedankte God dat we weer terug waren. Het was een erg emotioneel weerzien. De vrouw is namelijk besmet met HIV en was ontzettend mager geworden vergeleken met vorig jaar. We besloten om ook haar huisje nog te bezoeken. Daar aangekomen zagen we haar twee kinderen en haar moeder die voor de kinderen zorgde. Daar zagen we nog heel veel kinderen waar we gelukkies aan uit konden delen. Ze keken eerst heel verbaasd maar vonden de kleurtjes wel erg mooi. Het was erg moeilijk hier weg te gaan.

Ons laatste bezoek brachten we een bezoek aan Honest en zijn gezin. Deze man heeft een huis en een microcrediet van Dorcas gekregen. Hij lijdt aan polio waardoor hij zijn werk als timmerman niet meer goed kon uitvoeren. Dorcas heeft hem middelen gegeven waardoor hij nu weer prachtige meubels maakt. Hij maakt ook de deuren en raamkozijnen die in de huisjes zitten. Zijn vrouw werkt op het land waar ze veel groentes verbouwen. Door het bezoek aan dit gezin zag je hoe goed het werk is wat Dorcas verzet.

Op de terugweg naar Sanya Juu hebben we nog veel gezwaaid waarna we glimmende gezichtjes terugkregen. De terugweg met de jeeps ging met zo’n snelheid dat de chauffeur z’n versnellingsbak aangord reed. We knepen hem dus nog wel even achterin.

Rond kwart over 7 kwamen we aan in Sanya Juu waar het eten al voor ons klaar stond. Het evaluatierondje vandaag was erg emotioneel en iedereen zag waarvoor we dit eigenlijk doen en wat een verschil er in de wereld is. Morgen gaan we weer een hele dag bouwen. We zullen ons nog harder inzetten na de ervaringen van vandaag.

Liefs Karin en Iris en de rest van de bikkels.

Ps. Bedankt voor alle leuke reacties. Ze worden met veel gelach en blijde gezichten ontvangen dus blijf ze vooral sturen!

Pps. Jos, in Afrika kennen ze onze indianengroet ondertussen ook!

Dit is die leuke video!!!

Foto horende bij verslag 26/7/2011

Op de panorama foto zie je rechts ons verblijf, en links de bouwplaats waar we aan het ziekenhuis bouwen!
 Dit hebben we al in 2 dagen gebouwd.

Hallo aandachtige lezers, hier weer een bericht uit Sanya Juu!

26-07-2011  

Vanmorgen weer wakker geworden door de Moskee.

Gelukkig kwam Harrie om 7 uur ons heel lekker wakker met de muziek van New Kids.

Om half 8 weer pannenkoeken gegeten, er word nog altijd goed voor ons gezorgd!

Na het ontbijt weer keihard aan de slag, alleen net voor de lunch was er niet veel meer te doen. Na de lunch, ( alweer rijst ) wilden we ook weer lekker aan de slag gaan, maar met ons tempo was er al snel niet veel meer te doen en daardoor hadden we een extra lange pauze en gingen we spelletjes spelen. Niet waar we voor kwamen maar wel erg gezellig!!

Om 3 uur konden we dan nog een uurtje hard werken, alleen gingen de jongens nog langer door tot half 6 en hebben ze vrienden gemaakt bij de tanzanianen, ze hewwe allegaar ien kurses westfries had. Mwoaah.

Na het werk kregen we een rondleiding door het dorp van Vader Erasto, dat was een hele bijzondere ervaring want toen kregen we voor ’t eerst echt de kans om van dichtbij te zien hoe deze mensen leven. We hebben daar een Project bezocht van Joop uit Schagen, hij bouwde een huis voor een gezin met 8 kinderen, waarvan we in het oude huisje mochten kijken.

Dat oude huisje van dat gezin waar ze met z’n 8en in moesten leven was van koeienpoep gemaakt en had 2 kamers. 1 slaapkamer, met 2 bedden en 1 kamer om in te leven, koken, en waar de kippen in lopen. Door dit allemaal met eigen ogen te zien wordt weer extra duidelijk waarom we naar Tanzania zijn gekomen en het was natuurlijk ook mooi te zien dat er nog andere projecten in de omgeving zijn en wat voor een verschil deze kunnen brengen. Heel mooi om te zien waren ook de lokale kinderen die eerst heel verlegen en toch nieuwsgierig naar ons aan het kijken waren en toch de hele wandeling mee gingen lopen, vaak hele jonge kinderen met zelfs een nog jonger broertje of zusje op hun rug.

Deze mooie maar ook heftige dag maakt natuurlijk ook een hoop los en als een echte groep konden we deze onvergetelijke momenten ‘s avonds met elkaar delen en bespreken, dit sloten wij af door jullie reacties voor te lezen, voor te lachen en uit te beelden (blijf vooral smileys plaatsen!!!!! !XD! )
Morgen natuurlijk weer een nieuwe dag met waarschijnlijk nog veel meer nieuwe ervaringen, mooie momenten, maar nu eerst nog gezellig met z’n allen zitten en wat morgen komt zullen we wel merken en laten we dan wel weer weten.

Groetjes uit de Rimboe van Milou en Judith H. en natuurlijk de rest van de hele groep!

PS, we hebben een nieuw team, de joos (westfries), de nieuwe metselaars. ( Pim, Luc, en Sven)

PPS, Wisten jullie dat de wc’s zonder bril toch meer worden gebruikt, dan die met de Hilton Bril?

PPPS. Met Debbie haar rug gaat gaat het goed.

PPPPS. Wie heeft als Anoniem de reactie geplaatst over de coördinaten?

PPPPPS. De Joos (westfries) heten hilegaar gien Jos.

Maandag 25 juli Eindelijk aan de bak!

Vanmorgen om 5 uur werden we weer gewekt door de Moskee in de buurt. Dit is niet echt waar we het liefste wakker van zouden willen worden, het klinkt een beetje als huuuuhmbwamambaah. Gelukkig kunnen we ons dan nog even omdraaien in onze bedjes, die trouwens dik voor mekaar zijn! Om 7.00 uur werden we dan gewekt door Harrie de wekker, met zijn mooie muziekjes kan iedereen de dag weer fit en vrolijk beginnen!

Na het ontbijt, 8.00 uur, mochten we dan eindelijk onze handen uit de mouwen steken! Verdeeld in drie bouwteams gingen we aan de gang. Team 1: de deurdouwers, team 2: Team chaos en team 3 de buffels! Om te beginnen moesten eerst de stenen van ongeveer 15 kilo op de goede plek gelegd worden. ( de fundering stond al met een rijtje buitenmuur alleen de vloeren zijn nog niet gestort. Onder leiding van Clinic chef Bert, opa, babu, mochten we aan de bak! Er waren een hoop vrijwilligers en lokale bouwvakkers die ons hielpen, erg leuk om te zien dat er zoveel mensen hard aan het werk zijn. De muziek op de achtergrond werkte erg motiverend voor ons en voor de Tanzanianen, zij moesten erg lachen of deden ons na als wij met liedjes aan het meezingen waren. Deze mensen spreken geen of nauwelijks engels, dat is soms wel eens lastig want hierdoor is de communicatie erg slecht.

Nadat de stenen op hun plek stonden konden we beginnen met bouwen! De lokale bouwvakkers hielden alles goed in de gaten en als je iets (naar hun idee) niet goed deed, deden zij dit voor of vertelde zij in het swahilies even hoe het anders moest, heel handig!

Om 12 uur was het lunchpauze. Voor de lunch kwam Stella, zij werkt bij Dorcas Tanzania en leid dit project. Zij vertelde nog even hoe belangrijk dit project eigenlijk is voor deze omgeving. Om jullie even een indruk te geven, schrijven we een aantal puntjes op.

• Bij de kliniek waar wij slapen is een soort huisartsenpost. Er komen per dag zo’n 100 mensen om hier de verpleegsters te bezoeken, een echte dokter is er niet.
• Hier in de omgeving overlijden zo’n 17% van de vrouwen bij een bevalling.
• Waar wij nu slapen, wordt straks gebruikt als een soort bevallingskliniek.
• In het nieuwe gedeelte, wat wij nu bouwen, komt straks een kinderafdeling, een vrouwenafdeling en een mannenafdeling.
• Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt in Mossi, dat is 40 km verderop.
• Het ziekenhuis willen ze in december gaan gebruiken.

Na het indrukwekkende verhaal van Stella gingen we lunchen. We kregen witte rijst met doperwten en worteltjes. Erg lekker hoor, we konden hierna weer knallen!

Vanaf 13.00 uur konden we weer verder met het bouwen. Wij waren vooral aan het voegen en merkte dat we sneller gingen dan de metselaars. Het duurde even voordat Harrie duidelijk had gemaakt dat er weer een nieuwe laag stenen op moesten. Maar gelukkig kwam dat ook allemaal goed! Het gereedschap was een beetje schaars, maar gelukkig hebben wij hier een handige timmerman die zelf wel even wat spanen ging maken! Luc zocht wat houtjes bij elkaar en flanste er zo 5 in elkaar!

Om 16.20 stopte onze bouwdag, waarna we allemaal even lekker op konden frissen. Dit kon onder een koude douche, een douche met koude emmers of als je veel geduld had met een beetje warm water. Na het opfrissen zagen we dat er kinderen waren op het veldje dus besloten we daar te gaan frisbe-en om met hen te gaan spelen. Binnen no time waren er zo’n 20 kinderen aan het spelen en was het erg leuk om hun lach te horen!

Helaas kwam er snel een einde aan want we gingen eten. En we gingen lekker eten! We hadden vanavond patat!, rijst, kip, wraps en sperzieboontjes met worteltjes. We worden hier maar verwend!

Na het eten doen we altijd even een rondje hoe de dag is gegaan en wat iedereen daarvan vond. Als dat klaar is, gaan we de reacties lezen op de site! Dit is altijd erg leuk, dus blijf vooral reageren!

Owja, tijdens het rondje kwam Vader Erasto binnen met een luxe bed voor opa Bert! Een goede nachtrust is natuurlijk erg belangrijk als je al wat ouder bent, haha!

Nou voor vanavond houden we er weer mee op, er wordt namelijk een spel gespeeld waaraan wij ook mee willen doen!

Groetjes en heel veel liefs aan thuis,

Susan en Rosa en de rest natuurlijk!

P.S. Hoe is het op de schouw?? Hihi

PPS De binnentent zit in de buitentent, net als de binnenband in de buitenband.

De eerste dagverslagen vanuit Tanzania:

22/23-07-2011    

Dag 1 Op naar Tanzania.

Eindelijk was het zo ver, na een jaar hard werken konden we ons verzamelen bij de Sint Victorkerk in Obdam.

Na enkele woordjes van Pastoor Paul, Trudy, en Win Bijman werden we gezegend en konden we op weg naar schiphol.

Bij schiphol aangekomen gingen we met ze allen inchekken en de koffers wegen. Dit was nog een spannend moment. Aangezien de meeste van ons over het gewicht zaten, moesten velen van ons de koffers een aantal kilo’s lichter maken.

Uiteindelijk wat extra spullen mee in de handbagage. Door de douane, en het vliegtuig in.

Toen kwam de lange reis van 8.5 uur vliegen, dan ben eindelijk in Kenia.

Om daar het visum aan te vragen voor 1 dag Kenia, dat duurde 2 uur aangezien het tempo in Kenia wat lager ligt als in Nederland.

Toen konden we met ze allen naar de bus toe, na ruim een uur hadden we alle zware koffers op het dak en de handbagage op schoot.

We waren nog geen 5 minuten weg met de bus en je merk meteen dat je in de wildernis zit want we zagen een giraffe.

Na een busreis van ongeveer:9 uur, waren we in Sanya Juu(de bouwplek).

Tijdens de busreis hebben we veel gezien, zoals een van de oudste stammen in Afrika: de Masai die op dat moment een grote markt hadden.

Helaas willen de Masai niet op de foto dus dat was jammer, we hebben wel meegekregen dat je voor 20 Koeien een vrouw mag trouwen, er is 1 Masai man die 250 kinderen heeft bij 10 vrouwen, moet je na gaan hoeveel koeien die Masai heeft gehad.

De grens over: daar gaat niet zo makkelijk als in Nederland.

In Kenia het grens kantoor in, daar moesten we weer een half uur wachten. Waren we de grens over konden we in Tanzania weer een half uur wachten voordat de papieren gecontroleerd waren.

Hup de bus weer in en genieten van de mooie natuur in Tanzania. Veel Masai mensen langs de wegen, mooie bergen waaronder de Kilimanjaro (de hoogste berg van Afrika van 5200 meter).

Na een vol 25 uur reizen kwamen we eindelijk aan in Sanya juu, waar Stella (directeur van Dorcas Tanzania) ons welkom heten samen met Vader Erasto (Afrikaanse versie van onze eigen Pastoor Paul).

Toen kon iedereen zich settelen in de kamers. Het is voor Afrika een net gebouw, met onder andere een hang WC (een wc gat in de grond waar je boven moet hangen), koude douche, en stroom hebben we af en toe als de aggregaat maar aan staat.

Er was een diner voor ons gemaakt met aardappelen, vlees, spaghetti en postelein. Daarna werden we uitgenodigd bij vader Erasto om kennis te maken. Vader Erasto woont achter de kerk die hier vlakbij is, Pastoor Paul bleef daar achter om te slapen, want we slapen allemaal apart: mannen bij mannen, vrouwen bij vrouwen, Harrie bij Nel, Pastoor Paul bij Vader Ersato, Bert en Marije hadden allebei een eigen kamer.

Rond half 9 gingen de eerste naar bed en rond 10 uur gingen de laatste naar bed, allemaal onder onze klamboe de eerste nacht in en oohja het is in Afrika om 18.30 uur donker.

Maar er is nog veeeeeeel meeeeer, maar dat komt een andere keer.

Welterusten!!

Groetjes Jolanda en Sven.

En de rest van de groep.

24 Jul. 11

Habari za asubuhi of tewel Goedemorgen,

We moesten er vanochtend al op tijd uit, om 6 uur werden we gewekt door Micheal Jackson. Maar die woont hier helemaal niet want die woont in een houten jas. Het was de jukebox van Harrie, wat lekker wakker worden was omdat de box niet erg zacht stond.

We moesten er zo vroeg uit omdat we om kwart voor 7 richting de kerk moesten waar onder leiding van vader Erasto en met behulp van pastoor Paul, een mis werd gehouden.

De mis was erg interessant ondanks het feit de we er weinig van verstonden. De liederen werden verzorgd door een groot koor en de mensen in de overvolle kerk zongen ook mee. Aan het eind van de mis moesten we met ze allen naar voren komen om onszelf voor te stellen, het was echt een super ervaring.

Na de mis gingen we met we ontbijten. Iedereen heeft beleg mee en de kok had pannenkoeken gemaakt dus dat was dus vrij Hollands, lekker! Na het ontbijt hadden we tot de lunch tijd om de spullen goed uit te pakken en met de kinderen te spelen, Luc en Pim hebben zich onwijs nuttig gemaakt met het maken van 3 wc brillen omdat de wc eerst gewoon een simpel gat in de grond was. We hebben een paar blokken opgestapeld en met balken wc brillen gemaakt. Helemaal super, iedereen blij.

Foto is bijlage. Daarna zijn we aan het voetballen geweest met de lokale kinderen, die door hun conditie in de warmte veel beter en sneller waren als ons.

Met de lunch had de kok nasi voor ons gemaakt wat ook weer lekker was. Na de lunch gingen we met de bus naar het Kilimanjaro berggebied. Eerst de gids ophalen en dan een stukje de berg op, naar het beginpunt van de bergroutes. Dit punt bevond zich op 1800 meter boven zeeniveau. Onderweg weer een hele hoop gezien en aangekomen bij het beginpunt een uitleg gekregen van de gids over de routes en de mensen die de berg beklommen hebben. De gids vertelde ons dat hij al meer dan 200 keer naar de top is geweest, die ruim 5200 meter hoog is. Vanaf het beginpunt zijn wij naar beneden gelopen. Deze tocht duurde ongeveer 2 uur. Het was een mooie tocht en we hebben veel gezien, zoals bananenbomen, veel verschillende huizen en families. Iedereen heeft zijn ogen uitgekeken, veel foto’s gemaakt en erg genoten.

Om half 7 kwamen we weer terug bij ons questhouse waar weer heerlijk eten voor ons klaar stond. Vanavond stonden er wraps, vlees, salade en bonen voor ons klaar. Het was weer een heerlijk maal. Na wat uitleg over het bouwen van morgen en na een evaluatierondje werd de dag afgesloten. Nog een borrel en daarna lekker naar bed. Morgen weer vroeg op om onze handen uit de mouwen te steken.

Morgen weer nieuwe verhalen over al onze avonturen!

P.s. Pim z’n telefoon is er even tussen uit, hij zag het niet meer zitten en is even op vakantie met de bus. Hij is dus niet meer bereikbaar.

Groetjes Luc en Pim en de rest van de groep

Aankomst in Afrika

Beste allemaal,

Zaterdagavond om half 8 heb ik een SMS gekregen van Harrie;
Alles is goed gegaan, ze waren moe en gingen lekker slapen. Er volgt later een langer verhaal.

Vriendelijke groet,

Wendy

Als zij in Afrika zitten en de thuisblijvers toch hun ei kwijt willen?

Beste vrienden, familie, kennissen, de thuisblijvers van de "Jongeren voor Afrika",

Nog even en het is zover! Dan gaan Harrie en Nel en "hun" kinderen naar Afrika om weer veel goeds te gaan doen in Afrika. Om op de hoogte te blijven van hun dagelijkse gebeurtenissen, belevingen, etc..... Worden er elke dag of om de dag een stukje naar mij toe gemailed wat ik vervolgens op dit blog plaats.
Zij zouden het ook leuk vinden om reacties van jullie te krijgen, van het thuis front. Dit is uiteraard allemaal mogelijk!!!

Zodra u dit leest ziet u onderaan dit stukje een reeks symbolen:

Als u dan op het rode woord Reacties klikt kunt u u verhaal doen, zij kunnen dat dan weer lezen en desnoods daar weer op reageren.

BIj vragen of als het niet lukt, kunt u ten alle tijd mij, Wendy, benaderen:
info@webewe.nl

Heel veel succes en veel plezier bij et volgen van het lezen van de belevenissen van de Jongeren voor Afrika!!!

Farmsurvival en BBQ - zondag 3 juli 2011

Voor uw BBQ vlees, Theo Ruiter.

Gegaard vlees, vlees zoals het hoort. 0655965882

Compilatie van de reis van vorig jaar.

• "Koos als je hier naar kijkt krijg de rillingen over je rug. Vooral als je er zelf middenin gezeten heb."
  
  
• "Afrika heeft mijn hart gestolen en dat wordt met dit filmpje alleen nog maar versterkt. Jullie doen fantastisch werk en de complimenten voor de maker van dit filmpje"

  Koos Wentink

Dorcas-Fietstocht 10 mille, succes voor Obdammers

CDA Koggenland steunt Tanzania 250 euro!!!

15 mei 2011 Abseilen van de St Victorkerk.

Na vier jaar moest het weer een keer gebeuren nu t.b.v. ons project. Pastor Paul liet verstek gaan.

Hij was er wel maar niet om ab te seilen. Kent deze man ook angst? Iedereen van de groep heeft zijn gezicht laten zien. Dat Obdam een mooie gemeenschap is wisten we al maar volgens menige deelnemer ziet Obdam er van boven ook goed uit. Knappe tuintjes en schone daken. Met de professionele organisatie Skyworks buitensport   en ondersteuning van de brandweer zijn er ruim 20 mensen naar beneden gegaan. Na aftrek van kosten heeft ons dit € 618,- opgeleverd. 

Met hartelijke dank aan
Skyworks buitensport
en de vrijwilligers van de brandweer en de mooie pose van
 Jolanda in haar tuigje.

Donatie Fam. Dekker van wegen hun 50 jarig huwelijksfeest.

De heer en mevrouw Dekker hebben het bekende envelopje op de uitnodiging voor hun 50 jarig huwelijksfeest gezet. Dit heeft als resultaat gehad dat er € 800,- gedoneerd werd.

Dit bedrag hebben zij geschonken aan ons project.  Zij hebben 11 mei de vergadering van ons bijgewoond en uitgesproken dat zij het zo’n prachtig project vinden. Daarna hebben zij de envelop met € 800,- overhandigd.

Meneer en mevrouw Dekker heel erg bedankt. Wij zorgen dat dit echt goed besteed wordt.

fam. Dekker

Acties:

Statiegeld bussen!

Wenskaarten | Wenskaart op Maat sponsort Dorcas

Beste Allemaal,

Aangezien ik (Wendy van weBewe DTP &Webdesign)  per heden de artikelen, nieuwtjes etc... op de site zal plaatsen, wil ik eigenlijk even misbruik van deze situatie maken.
Namelijk het volgende;
Als er via Wenskaart op Maat, kaarten worden besteld dan doneren wij van elk kaartje 0,10 ct aan de werkgroep van Dorcas, ofwel voor Jongeren voor Afrika --> voor jullie dus!
Dus vanaf nu geen kaartjes meer kopen bij Stumpel, de markt e.a. maar bij Wenskaart op Maat.
Het zijn mooie luxe, dubbele Wenskaarten 13*18 cm, zowel staand als liggend. Er zijn talloze categorieën waar je uit kan kiezen van geboortekaartjes tot kerstkaartjes, van uitnodigingen tot verjaardagskaarten, je kan het zo gek niet bedenken of het zit wel tussen!
Je maakt het kaartje persoonlijk dmv tekst, plaatjes, of door een eigen afbeelding te up loaden.

Ik zou zeggen neem eens een kijkje!!

Meisjes van 80

Wat een geweldige inzet van jullie allemaal te weeg kan brengen. 

We hebben met elkaar. Ja hou je vast € 4.605,20 opgehaald. De meisjes van 80 wil ik allemaal wel zoenen.

Maar dan ook alleen de meisjes.  

Ook de crew is met de pet rond gegaan en van hun zit er een bijdrage van € 205,- bij.

Nu weten we weer hoe leuk het kan zijn samen een project te doen.

Er komen nog meer leuke dingen aan voordat we weg gaan.

Interkerkelijke zangavond

Op 6 maart vond de jaarlijkse interkerkelijke zangavond plaats in de Dionysiuskerk in Heerhugowaard. Ieder jaar zingen een aantal koren mee met dit concert en daarnaast worden solisten uitgenodigd om voor instrumentale intermezzo’s te zorgen. Dit jaar was ik, Iris, uitgenodigd door Harrie om een van de solisten te zijn.

Hij had ook kunnen regelen dat 10% van de collecte naar ons goede doel zou gaan.

Het was een mooi en goedbezocht concert waarbij we €125-, voor ons doel hebben opgehaald. 

Het benefietconcert.

Op 27 februari 2011 stond het benefietconcert op het programma. Het idee voor dit concert is gekomen vanuit enkele mannen van het shantykoor De Landlubbers en vond plaats in onze Sint victorkerk. Echt geweldig dat er zoveel mensen zijn die ook hun steentje willen bedragen aan ons project!

De middag begon om 2 uur en werd geopend door De Landlubbers. Zij zongen een aantal mooie liedjes en hun piratenoutfits maakten het helemaal af. We kwamen even helemaal in de piratensfeer. Na een aantal nummers van De Landlubbers kwamen Debbie en Jim op het podium. Het was tijd voor Debbie om te laten horen wat ze in huis heeft. Begeleid door Jim Schipper op de gitaar zong ze een aantal mooie nummers. Debbie is ook één van de jongeren die mee gaat naar Tanzania en ze had een drietal mooie maar ook moeilijke nummers gekozen om ten gehore te brengen. Dit ging haar goed af, de mensen genoten en wij als groep stonden toch ook wel even van haar te kijken. Naast alle dingen die ze samen met ons doet voor het project kan ze dus ook nog erg goed zingen!!

Toen kwam  het popkoor Back in time op het altaar. Ook zij zongen een heel aantal liedjes. Veel nummers waren erg bekend waardoor de sfeer er nog meer in kwam. Het koor bleek niet helemaal compleet te zijn maar ze waren evengoed nog met een heel koppel en dit was een mooi gezicht!

Pastoor Paul praatte de middag aan elkaar en dit praten ging hem goed af. Hij deed soms even kort een woordje en kondigde de verschillende koren en mensen aan.

Tijdens de pauze verzorgde Ton Zegers mooie muziek op zijn trekzak.

Het koor De Landlubbers deed nog een paar leuke nummers en uiteindelijk sloten zij af met iets heel speciaals. 2 mannen uit het koor hadden een lied voorbereid in het Swahilies. Terwijl de accordeon hen begeleidden zongen ze het lied. Dit was erg leuk! Ze hadden ook nog een Engels-Swahilies woordenboek mee voor ons.

Voor dit benefietconcert wist Debbie ook haar zangcoach Sandra van der Meer, te strikken. Sandra woont ook in Obdam, zingt al een aantal jaren en ze is al aardig bekend in de provincie. Toen ze begon te zingen werd het echt stil in de kerk. Iedereen zat te luisteren naar de mooie stem waarmee Sandra de liedjes zong. Echt super om naar de kijken en te luisteren! Als klap op de vuurpijl zongen Debbie en Sandra ook nog samen een lied. Zij zongen ‘Man in de mirror’ van Micheal Jackson, de tekst van dit nummer is erg toepasselijk voor ons project.

Tijdens dit benefietconcert hebben we een collecte gehouden en verkochten wij koffie en thee, dit heeft ons  € 1.087,65 opgebracht. Een super bedrag voor ons natuurlijk maar we vonden vooral super dat er zoveel mensen waren die zich vrijwillig wilde inzetten voor dit project!

Shantykoor De Landlubbers, popkoor Back in time, Debbie, Jim, Sandra, Paul en vooral ook Ton Zegers die het geluid verzorgde, echt ontzettend bedankt!! Zonder jullie was dit natuurlijk nooit gelukt!

Kerstmarkt op de Kelderswerf

Op 14 en 15 december vond de kerstmarkt plaats in openbare basisschool ‘De Kelderswerf’ in Obdam. Ieder jaar gaat de opbrengst van deze kerstmarkt naar een goed doel en dit jaar waren wij dat.

Een paar weken voordat de markt plaatsvond waren Harrie en Bert bij iedere klas langsgegaan om te vertellen wat het goede doel inhield en waarvoor de kinderen dus aan het werk gingen.

Op de markt worden knutselwerken van alle kinderen verkocht en daarnaast zijn er ook altijd broodjes en drinken te koop. Ook dit jaar was de kerstman weer van de partij.Kinderen konden met hem op de foto. Wij, als JvA hadden nog een speciale stand met allerlei informatie over ons project.

16 Februari werden wij uitgenodigd om het bedrag in ontvangst te nemen. Alle kinderen waren bijeengekomen in de aula en er werd nog even verteld waarvoor ze zo hard gewerkt hadden. Anouk en Ilse uit groep 8 hadden een prachtige cheque voor ons gemaakt met het mooie bedrag van €500-,. Nogmaals hartstikke bedankt voor jullie inzet. 

Vetrekdata

We vertrekken vrijdag 22 juli 2011 vanaf Schiphol en komen 6 augustus weer terug vanaf Kilimanjaro, Tanzania. We landen rond 7:00 uur zaterdagmorgen.

Presentatie Ipabo Alkmaar Karin en Rosa

Kapellenloop Obdam -Heiloo

De jaarlijks terugkerende Kapellenloop stond dit jaat in het teken van ons project. Het prachtige weer heeft voldoende mensen op de been gebracht. Luc was pas om 3:30 uur gaan slapen. Toen kwam hij uit de kroeg. Het was knap dat hij toch heeft meegelopen. Toen de alcohol echter was uitgewerkt liep hij toch iets moeilijker. Na een tussenstop in de "Alkmaarsche Poort" vervolgden we onze weg naar Heiloo. In de Mariakapel werd de kerkdienst gedaan door Pastoor Paul en hij werd tijdens de dienst geassisteerd door zijn broer. Vader Vlaar stond achter in de kerk als koster. In de mooie dienst werd door Paul het project genoemd en de collecte aanbevolen. De opbrengst was voor het project. Opbrengst  € 843,-. Een geweldig resultaat.

Narcissen verkoop

Bij de narcissenactie heeft iedereen geholpen. Kennissen en ouders hielpen mee om het grote aantal narcissen te verkopen. Het was een koude en drukke dag. Iedere bewoner heeft een bezoekje van ons gehad indien ze thuis waren. De verkoop ging goed maar we waren niet alles kwijt toen het al donker begon te worden. Paul heeft op onnavolgbare wijze de laatste weten te slijten.  De paar potjes die over waren waren gereserveerd voor de tafeltjes tijdens de brunch op 23 januari in De Brink. Opbrengst narcissen ruim € 3000,- . Weer een fantastisch resultaat en een goeie dag voor de teambuilding.