Vrijdag 29 juli 2011

Vandaag zitten we alweer een week in Sanya Juu, Tanzania.

We hebben vannacht eindelijk allemaal weer eens lekker kunnen slapen. Iedereen is er weer bovenop! Vanochtend werden we om 7 uur weer gewekt door Enya (wekker Harrie). Om half 8 stond het ontbijt klaar. Ondanks dat het niet op de planning stond om te gaan bouwen, zijn we toch de bouw opgegaan, omdat we gister ook al niet zoveel hadden gedaan. Alleen schieten de lokale bouwvakkers niet erg op. Ze houden hier nog steeds erg van polle polle en hebben totaal geen planning. Gelukkig vertrouwen ze onze jongens wel, die de bouwvakkers zo nu en dan kunnen helpen. Hierdoor kunnen wij (de dames) ook weer aan de gang. Half 10 was het werk alweer voor een deel gedaan en begonnen we maar met de pauze. Deze pauze duurde langer als verwacht, om 11 uur zaten we nog steeds lekker in het zonnetje. De jôos waren ondertussen al weer hard aan het werk.

Wij hebben toen besloten dat we even een kijkje in de kliniek wilde nemen. De jongens wilden graag verder met bouwen, onze bikkels! Het was erg indrukwekkend om te zien in wat voor staat de kliniek is. Ze hebben 2 onderzoekruimtes, een laboratorium en een medicijnenkamer. Dit alles stelt niet heel veel voor. De onderzoekruimtes waren per kamer ongeveer 5m2 en het laboratorium had niet meer dan een paar boekjes, een microscoop die eigenlijk in het museum hoort te staan en wat naalden. Ook hebben we een kijkje mogen nemen in de medicijnkamer. Hier stonden eigenlijk niet meer dan 10 doosjes (deze worden wel door de overheid verstrekt). Ook hoeven ze voor medicijnen tegen HIV-Aids, niets te betalen. Er wordt alleen een kleine vergoeding gevraagd voor het doktersconsult, en preventieprikken. Het is wel zo, dat als de mensen te arm zijn om dit te betalen, dat de kerk dit sponsort. Ze zullen geen mensen naar huis sturen, zonder zorg te hebben gegeven, die ze echt nodig hebben.

De meest voorkomende ziektes even op een rijtje:

• Malaria
• Hiv-aids
• Longziektes
• Maagklachten
• Huidziektes

Een groot aantal mensen hier hebben een naar ons denken slecht gebit. Maar het blijkt dat dit komt door de grote hoeveelheid fluoride in het water. Father Erasto gaf al aan dat je dus beter zwarte tanden kunt hebben dan mooie witte, want de zwarte zijn sterker.

Hierna zijn we weer rond de tafel gaan zitten voor een evaluatie ronde, die gisteravond niet is gedaan vanwege de visite. Daarna lekker geluncht. Helaas was dit weeer rijst. Hier meteen even een mededeling voor de ouders die vrijdags al boodschappen doen; GEEN RIJST AUB! Dus ook niet even lekker naar Ah Tim.

Nu is iedereen zijn logeertas aan het pakken, want vanavond logeren wij bij de nonnen! Morgen moeten we namelijk heeel vroeg op staan voor de safari. We willen al voor zonsopgang in het park zijn. Vanavond dus geen bericht. Morgenavond horen jullie weer van ons!

Liefs Judith L. en Debbie en de rest natuurlijk!

Ps. Naast een Leeuw en een tam Knijn(die dus niet zo tam is) hebben we ook nog een wilde Ootes! (dit is een nieuwe stam die we hier ontdekt hebben)

Pps. Van Ramona: Pap, mam en Josine, super bedankt voor het kaartje en de opkikkertjes.

Ppps. We missen jullie allemaal!! Dus blijven reageren!!

28 juli 2011 Hoi allemaal!

Hierbij weer een berichtje vanuit Tanzania!
Helaas had niet iedereen goed geslapen vannacht, want de eerste maag en darm probleempjes
hebben zich aangediend. Maar we hadden een rustig begin van de dag. Je zult het misschien
niet geloven, maar het regende, en dat buiten het regenseizoen om! Echt een ‘blessing’ voor
dit land, want de grond kan wel wat vocht gebruiken! We konden ’s morgens eerst nog een
beetje voegen. Daarna werd bekisting aangebracht voor de betonnen laag op de eerste 4 lagen
steen. Dit werd door de lokale bouwvakkers zelf gedaan dus waren er weinig andere klusjes.
De jongens wilden zich natuurlijk wel nuttig maken en hebben lampen op zonne-energie
opgehangen die waren gedoneerd door Alenco.
Verder hebben we gespeeld en gedanst met kinderen uit de buurt (ze kunnen nu zelfs de
Macarena dansen onder leiding van onze soepele Pastoor Paul), en anderen konden even
lekker bijtanken. Na de middag konden we weer volop aan de bak met betonstorten in de
bekisting die toen klaar was.
De cursus Westfries is trouwens aardig aangeslagen. Het is toch best grappig als je aan het
voegen bent en je hoort een Tanzaniaanse bouwer ineens ‘spatzuiver!’ roepen. We worden
begroet met ‘Mwoah!’ en aan het einde van de dag riepen ze ‘De mazzel!’ wat eigenlijk meer
klonk als ‘De mozzel’ maar dat maakt niet uit ;)
We werden vandaag geholpen door Klaas en Erwin, twee Nederlandse jongens die de
Kilimanjaro (of, volgens Sven, de Kilimano-berg) hebben beklommen en daarmee 2000 euro
voor dit project van Dorcas hebben opgehaald. Ze kwamen een kijkje nemen bij de kliniek
erg werden uiteraard direct ingezet als vervanging voor degenen die zich niet topfit voelden
vandaag.
De jongens bleven ook bij ons eten vanavond, en hebben verteld over de tocht naar de top van
de Kilimanjaro.
Ook kwam Father Erasto vanavond weer even bij ons langs. We konden dit keer een aantal
vragen over de Tanzaniaanse cultuur stellen, dat was fijn want veel van wat we hier zien roept
vragen op. De lokale bevolking is ook erg nieuwsgierig naar ons, aan Ramona werd zelfs
gevraagd van welke stam ze komt! Achteraf had ze best Westfries kunnen zeggen! ;-)

Groetjes en liefs van Ramona en Marije en natuurlijk de rest van de groep!

PS: We hebben veel zin in de safari, dan zien we weer eens wat anders dan alleen een Leeuw
en een Knijn (en Trudy, het valt best mee hoe tam hij is).

PPS: Rosa is nog niet verbrand!

PPPS: Vergeten jullie niet te reageren? Jullie reacties worden erg op prijs gesteld!

Iris haar 'granny' 

27 juli werkdag 3 en bezoek aan Rundugai.

Vanmorgen weer vroeg op omdat er weer veel werk te verzetten viel. Zoals altijd om half 8 ontbijt, dit keer met gekookte eitjes, pasta en brood. Om kwart over 8 stonden we op de bouwplaats klaar om weer aan de slag te gaan. We konden echter nog niet voegen dus mochten we weer lekker stenen sjouwen. Gelukkig kwam het zonnetje niet erg door dus we konden lekker door gaan. Om half één stopte we onze werkdag omdat we een bezoek aan Rundugai op de planning hadden staan. Dit is de plek waar Dorcas de afgelopen 6 jaar huisjes heeft gebouwd.

In 3 jeeps reden we al hobbelend en schuddend weg. De wegen rondom Sanya Juu zijn vrij goed en van asfalt voorzien maar de weg naar Rundugai lag vol kuilen en heuvels van zand en stenen. De sport-bh kwam hier eigenlijk wel goed van pas want je borsten kon je bijna inslikken (quote van Susan =P). Onderweg zagen we veel mensen op straat die blij naar ons zwaaiden. Aan het einde van de dag hadden we zelfs spierpijn in onze armen van al dat gezwaai.

Onze eerste stop was bij een huisje dat vorig jaar door de groep uit Heerhugowaard Centrum was gebouwd. De vrouw herkende Harrie en Nel nog en de baby had zelfs nog het rompertje aan dat ze vorig jaar hadden gegeven. Ze liet ons haar oude huisje zien waar zij vroeger woonde met haar 7 kinderen en man. Dit was een klein hutje van takken en koeienpoep. In dit huisje sliepen ook de geiten die zij hielden. Daarnaast stond haar nieuwe huisje van Dorcas die veel verbetering had gebracht. Harrie en Nel hadden foto’s meegenomen van vorig jaar waar zij ook op stond en daar was ze ontzettend blij mee. Het was erg mooi om te zien dat het zo goed ging met dit gezin. Tegenover haar was ook nog een huisje van Dorcas maar de man die er woonde was helaas niet thuis.

Toen reden we nog een heel stuk door de bush op weg naar Iris haar Oma. Deze granny heeft het gezin van Iris vorig jaar geadopteerd via Dorcas. Toen we er aankwamen zat ze ons buiten al op te wachten. Alles was aangeveegd en er stonden speciaal stoelen en een tafel buiten om ons te ontvangen. Toen ze hoorde dat Iris haar geadopteerd had zei ze dat haar kleindochter haar op was komen zoeken en dat ze heel erg blij was. We hadden voor haar een tas samengesteld met kleren, tandenborstels, kleurboek met potloden en knuffels. Speciaal voor ons had ze ook nog noten geroosterd. Helaas was het onhygiënisch om die op te eten dus die geven we morgen aan de bouwvakkers. Het was een heel bijzonder moment om te kunnen zien hoe je hulp wordt gewaardeerd en hoe het ook terecht komt.

Ondertussen kwam er een vrouw aangerend die Harrie, Nel en Marije had herkend vanuit de bus. Ze was ontzettend blij om hen weer te zien want vorig jaar was ook voor haar een huisje gebouwd. Ze had een heel stuk achter de auto aangerend om ons te kunnen zien. Ze bedankte iedereen en bedankte God dat we weer terug waren. Het was een erg emotioneel weerzien. De vrouw is namelijk besmet met HIV en was ontzettend mager geworden vergeleken met vorig jaar. We besloten om ook haar huisje nog te bezoeken. Daar aangekomen zagen we haar twee kinderen en haar moeder die voor de kinderen zorgde. Daar zagen we nog heel veel kinderen waar we gelukkies aan uit konden delen. Ze keken eerst heel verbaasd maar vonden de kleurtjes wel erg mooi. Het was erg moeilijk hier weg te gaan.

Ons laatste bezoek brachten we een bezoek aan Honest en zijn gezin. Deze man heeft een huis en een microcrediet van Dorcas gekregen. Hij lijdt aan polio waardoor hij zijn werk als timmerman niet meer goed kon uitvoeren. Dorcas heeft hem middelen gegeven waardoor hij nu weer prachtige meubels maakt. Hij maakt ook de deuren en raamkozijnen die in de huisjes zitten. Zijn vrouw werkt op het land waar ze veel groentes verbouwen. Door het bezoek aan dit gezin zag je hoe goed het werk is wat Dorcas verzet.

Op de terugweg naar Sanya Juu hebben we nog veel gezwaaid waarna we glimmende gezichtjes terugkregen. De terugweg met de jeeps ging met zo’n snelheid dat de chauffeur z’n versnellingsbak aangord reed. We knepen hem dus nog wel even achterin.

Rond kwart over 7 kwamen we aan in Sanya Juu waar het eten al voor ons klaar stond. Het evaluatierondje vandaag was erg emotioneel en iedereen zag waarvoor we dit eigenlijk doen en wat een verschil er in de wereld is. Morgen gaan we weer een hele dag bouwen. We zullen ons nog harder inzetten na de ervaringen van vandaag.

Liefs Karin en Iris en de rest van de bikkels.

Ps. Bedankt voor alle leuke reacties. Ze worden met veel gelach en blijde gezichten ontvangen dus blijf ze vooral sturen!

Pps. Jos, in Afrika kennen ze onze indianengroet ondertussen ook!

Dit is die leuke video!!!

Foto horende bij verslag 26/7/2011

Op de panorama foto zie je rechts ons verblijf, en links de bouwplaats waar we aan het ziekenhuis bouwen!
 Dit hebben we al in 2 dagen gebouwd.

Hallo aandachtige lezers, hier weer een bericht uit Sanya Juu!

26-07-2011  

Vanmorgen weer wakker geworden door de Moskee.

Gelukkig kwam Harrie om 7 uur ons heel lekker wakker met de muziek van New Kids.

Om half 8 weer pannenkoeken gegeten, er word nog altijd goed voor ons gezorgd!

Na het ontbijt weer keihard aan de slag, alleen net voor de lunch was er niet veel meer te doen. Na de lunch, ( alweer rijst ) wilden we ook weer lekker aan de slag gaan, maar met ons tempo was er al snel niet veel meer te doen en daardoor hadden we een extra lange pauze en gingen we spelletjes spelen. Niet waar we voor kwamen maar wel erg gezellig!!

Om 3 uur konden we dan nog een uurtje hard werken, alleen gingen de jongens nog langer door tot half 6 en hebben ze vrienden gemaakt bij de tanzanianen, ze hewwe allegaar ien kurses westfries had. Mwoaah.

Na het werk kregen we een rondleiding door het dorp van Vader Erasto, dat was een hele bijzondere ervaring want toen kregen we voor ’t eerst echt de kans om van dichtbij te zien hoe deze mensen leven. We hebben daar een Project bezocht van Joop uit Schagen, hij bouwde een huis voor een gezin met 8 kinderen, waarvan we in het oude huisje mochten kijken.

Dat oude huisje van dat gezin waar ze met z’n 8en in moesten leven was van koeienpoep gemaakt en had 2 kamers. 1 slaapkamer, met 2 bedden en 1 kamer om in te leven, koken, en waar de kippen in lopen. Door dit allemaal met eigen ogen te zien wordt weer extra duidelijk waarom we naar Tanzania zijn gekomen en het was natuurlijk ook mooi te zien dat er nog andere projecten in de omgeving zijn en wat voor een verschil deze kunnen brengen. Heel mooi om te zien waren ook de lokale kinderen die eerst heel verlegen en toch nieuwsgierig naar ons aan het kijken waren en toch de hele wandeling mee gingen lopen, vaak hele jonge kinderen met zelfs een nog jonger broertje of zusje op hun rug.

Deze mooie maar ook heftige dag maakt natuurlijk ook een hoop los en als een echte groep konden we deze onvergetelijke momenten ‘s avonds met elkaar delen en bespreken, dit sloten wij af door jullie reacties voor te lezen, voor te lachen en uit te beelden (blijf vooral smileys plaatsen!!!!! !XD! )
Morgen natuurlijk weer een nieuwe dag met waarschijnlijk nog veel meer nieuwe ervaringen, mooie momenten, maar nu eerst nog gezellig met z’n allen zitten en wat morgen komt zullen we wel merken en laten we dan wel weer weten.

Groetjes uit de Rimboe van Milou en Judith H. en natuurlijk de rest van de hele groep!

PS, we hebben een nieuw team, de joos (westfries), de nieuwe metselaars. ( Pim, Luc, en Sven)

PPS, Wisten jullie dat de wc’s zonder bril toch meer worden gebruikt, dan die met de Hilton Bril?

PPPS. Met Debbie haar rug gaat gaat het goed.

PPPPS. Wie heeft als Anoniem de reactie geplaatst over de coördinaten?

PPPPPS. De Joos (westfries) heten hilegaar gien Jos.

Maandag 25 juli Eindelijk aan de bak!

Vanmorgen om 5 uur werden we weer gewekt door de Moskee in de buurt. Dit is niet echt waar we het liefste wakker van zouden willen worden, het klinkt een beetje als huuuuhmbwamambaah. Gelukkig kunnen we ons dan nog even omdraaien in onze bedjes, die trouwens dik voor mekaar zijn! Om 7.00 uur werden we dan gewekt door Harrie de wekker, met zijn mooie muziekjes kan iedereen de dag weer fit en vrolijk beginnen!

Na het ontbijt, 8.00 uur, mochten we dan eindelijk onze handen uit de mouwen steken! Verdeeld in drie bouwteams gingen we aan de gang. Team 1: de deurdouwers, team 2: Team chaos en team 3 de buffels! Om te beginnen moesten eerst de stenen van ongeveer 15 kilo op de goede plek gelegd worden. ( de fundering stond al met een rijtje buitenmuur alleen de vloeren zijn nog niet gestort. Onder leiding van Clinic chef Bert, opa, babu, mochten we aan de bak! Er waren een hoop vrijwilligers en lokale bouwvakkers die ons hielpen, erg leuk om te zien dat er zoveel mensen hard aan het werk zijn. De muziek op de achtergrond werkte erg motiverend voor ons en voor de Tanzanianen, zij moesten erg lachen of deden ons na als wij met liedjes aan het meezingen waren. Deze mensen spreken geen of nauwelijks engels, dat is soms wel eens lastig want hierdoor is de communicatie erg slecht.

Nadat de stenen op hun plek stonden konden we beginnen met bouwen! De lokale bouwvakkers hielden alles goed in de gaten en als je iets (naar hun idee) niet goed deed, deden zij dit voor of vertelde zij in het swahilies even hoe het anders moest, heel handig!

Om 12 uur was het lunchpauze. Voor de lunch kwam Stella, zij werkt bij Dorcas Tanzania en leid dit project. Zij vertelde nog even hoe belangrijk dit project eigenlijk is voor deze omgeving. Om jullie even een indruk te geven, schrijven we een aantal puntjes op.

• Bij de kliniek waar wij slapen is een soort huisartsenpost. Er komen per dag zo’n 100 mensen om hier de verpleegsters te bezoeken, een echte dokter is er niet.
• Hier in de omgeving overlijden zo’n 17% van de vrouwen bij een bevalling.
• Waar wij nu slapen, wordt straks gebruikt als een soort bevallingskliniek.
• In het nieuwe gedeelte, wat wij nu bouwen, komt straks een kinderafdeling, een vrouwenafdeling en een mannenafdeling.
• Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt in Mossi, dat is 40 km verderop.
• Het ziekenhuis willen ze in december gaan gebruiken.

Na het indrukwekkende verhaal van Stella gingen we lunchen. We kregen witte rijst met doperwten en worteltjes. Erg lekker hoor, we konden hierna weer knallen!

Vanaf 13.00 uur konden we weer verder met het bouwen. Wij waren vooral aan het voegen en merkte dat we sneller gingen dan de metselaars. Het duurde even voordat Harrie duidelijk had gemaakt dat er weer een nieuwe laag stenen op moesten. Maar gelukkig kwam dat ook allemaal goed! Het gereedschap was een beetje schaars, maar gelukkig hebben wij hier een handige timmerman die zelf wel even wat spanen ging maken! Luc zocht wat houtjes bij elkaar en flanste er zo 5 in elkaar!

Om 16.20 stopte onze bouwdag, waarna we allemaal even lekker op konden frissen. Dit kon onder een koude douche, een douche met koude emmers of als je veel geduld had met een beetje warm water. Na het opfrissen zagen we dat er kinderen waren op het veldje dus besloten we daar te gaan frisbe-en om met hen te gaan spelen. Binnen no time waren er zo’n 20 kinderen aan het spelen en was het erg leuk om hun lach te horen!

Helaas kwam er snel een einde aan want we gingen eten. En we gingen lekker eten! We hadden vanavond patat!, rijst, kip, wraps en sperzieboontjes met worteltjes. We worden hier maar verwend!

Na het eten doen we altijd even een rondje hoe de dag is gegaan en wat iedereen daarvan vond. Als dat klaar is, gaan we de reacties lezen op de site! Dit is altijd erg leuk, dus blijf vooral reageren!

Owja, tijdens het rondje kwam Vader Erasto binnen met een luxe bed voor opa Bert! Een goede nachtrust is natuurlijk erg belangrijk als je al wat ouder bent, haha!

Nou voor vanavond houden we er weer mee op, er wordt namelijk een spel gespeeld waaraan wij ook mee willen doen!

Groetjes en heel veel liefs aan thuis,

Susan en Rosa en de rest natuurlijk!

P.S. Hoe is het op de schouw?? Hihi

PPS De binnentent zit in de buitentent, net als de binnenband in de buitenband.

De eerste dagverslagen vanuit Tanzania:

22/23-07-2011    

Dag 1 Op naar Tanzania.

Eindelijk was het zo ver, na een jaar hard werken konden we ons verzamelen bij de Sint Victorkerk in Obdam.

Na enkele woordjes van Pastoor Paul, Trudy, en Win Bijman werden we gezegend en konden we op weg naar schiphol.

Bij schiphol aangekomen gingen we met ze allen inchekken en de koffers wegen. Dit was nog een spannend moment. Aangezien de meeste van ons over het gewicht zaten, moesten velen van ons de koffers een aantal kilo’s lichter maken.

Uiteindelijk wat extra spullen mee in de handbagage. Door de douane, en het vliegtuig in.

Toen kwam de lange reis van 8.5 uur vliegen, dan ben eindelijk in Kenia.

Om daar het visum aan te vragen voor 1 dag Kenia, dat duurde 2 uur aangezien het tempo in Kenia wat lager ligt als in Nederland.

Toen konden we met ze allen naar de bus toe, na ruim een uur hadden we alle zware koffers op het dak en de handbagage op schoot.

We waren nog geen 5 minuten weg met de bus en je merk meteen dat je in de wildernis zit want we zagen een giraffe.

Na een busreis van ongeveer:9 uur, waren we in Sanya Juu(de bouwplek).

Tijdens de busreis hebben we veel gezien, zoals een van de oudste stammen in Afrika: de Masai die op dat moment een grote markt hadden.

Helaas willen de Masai niet op de foto dus dat was jammer, we hebben wel meegekregen dat je voor 20 Koeien een vrouw mag trouwen, er is 1 Masai man die 250 kinderen heeft bij 10 vrouwen, moet je na gaan hoeveel koeien die Masai heeft gehad.

De grens over: daar gaat niet zo makkelijk als in Nederland.

In Kenia het grens kantoor in, daar moesten we weer een half uur wachten. Waren we de grens over konden we in Tanzania weer een half uur wachten voordat de papieren gecontroleerd waren.

Hup de bus weer in en genieten van de mooie natuur in Tanzania. Veel Masai mensen langs de wegen, mooie bergen waaronder de Kilimanjaro (de hoogste berg van Afrika van 5200 meter).

Na een vol 25 uur reizen kwamen we eindelijk aan in Sanya juu, waar Stella (directeur van Dorcas Tanzania) ons welkom heten samen met Vader Erasto (Afrikaanse versie van onze eigen Pastoor Paul).

Toen kon iedereen zich settelen in de kamers. Het is voor Afrika een net gebouw, met onder andere een hang WC (een wc gat in de grond waar je boven moet hangen), koude douche, en stroom hebben we af en toe als de aggregaat maar aan staat.

Er was een diner voor ons gemaakt met aardappelen, vlees, spaghetti en postelein. Daarna werden we uitgenodigd bij vader Erasto om kennis te maken. Vader Erasto woont achter de kerk die hier vlakbij is, Pastoor Paul bleef daar achter om te slapen, want we slapen allemaal apart: mannen bij mannen, vrouwen bij vrouwen, Harrie bij Nel, Pastoor Paul bij Vader Ersato, Bert en Marije hadden allebei een eigen kamer.

Rond half 9 gingen de eerste naar bed en rond 10 uur gingen de laatste naar bed, allemaal onder onze klamboe de eerste nacht in en oohja het is in Afrika om 18.30 uur donker.

Maar er is nog veeeeeeel meeeeer, maar dat komt een andere keer.

Welterusten!!

Groetjes Jolanda en Sven.

En de rest van de groep.

24 Jul. 11

Habari za asubuhi of tewel Goedemorgen,

We moesten er vanochtend al op tijd uit, om 6 uur werden we gewekt door Micheal Jackson. Maar die woont hier helemaal niet want die woont in een houten jas. Het was de jukebox van Harrie, wat lekker wakker worden was omdat de box niet erg zacht stond.

We moesten er zo vroeg uit omdat we om kwart voor 7 richting de kerk moesten waar onder leiding van vader Erasto en met behulp van pastoor Paul, een mis werd gehouden.

De mis was erg interessant ondanks het feit de we er weinig van verstonden. De liederen werden verzorgd door een groot koor en de mensen in de overvolle kerk zongen ook mee. Aan het eind van de mis moesten we met ze allen naar voren komen om onszelf voor te stellen, het was echt een super ervaring.

Na de mis gingen we met we ontbijten. Iedereen heeft beleg mee en de kok had pannenkoeken gemaakt dus dat was dus vrij Hollands, lekker! Na het ontbijt hadden we tot de lunch tijd om de spullen goed uit te pakken en met de kinderen te spelen, Luc en Pim hebben zich onwijs nuttig gemaakt met het maken van 3 wc brillen omdat de wc eerst gewoon een simpel gat in de grond was. We hebben een paar blokken opgestapeld en met balken wc brillen gemaakt. Helemaal super, iedereen blij.

Foto is bijlage. Daarna zijn we aan het voetballen geweest met de lokale kinderen, die door hun conditie in de warmte veel beter en sneller waren als ons.

Met de lunch had de kok nasi voor ons gemaakt wat ook weer lekker was. Na de lunch gingen we met de bus naar het Kilimanjaro berggebied. Eerst de gids ophalen en dan een stukje de berg op, naar het beginpunt van de bergroutes. Dit punt bevond zich op 1800 meter boven zeeniveau. Onderweg weer een hele hoop gezien en aangekomen bij het beginpunt een uitleg gekregen van de gids over de routes en de mensen die de berg beklommen hebben. De gids vertelde ons dat hij al meer dan 200 keer naar de top is geweest, die ruim 5200 meter hoog is. Vanaf het beginpunt zijn wij naar beneden gelopen. Deze tocht duurde ongeveer 2 uur. Het was een mooie tocht en we hebben veel gezien, zoals bananenbomen, veel verschillende huizen en families. Iedereen heeft zijn ogen uitgekeken, veel foto’s gemaakt en erg genoten.

Om half 7 kwamen we weer terug bij ons questhouse waar weer heerlijk eten voor ons klaar stond. Vanavond stonden er wraps, vlees, salade en bonen voor ons klaar. Het was weer een heerlijk maal. Na wat uitleg over het bouwen van morgen en na een evaluatierondje werd de dag afgesloten. Nog een borrel en daarna lekker naar bed. Morgen weer vroeg op om onze handen uit de mouwen te steken.

Morgen weer nieuwe verhalen over al onze avonturen!

P.s. Pim z’n telefoon is er even tussen uit, hij zag het niet meer zitten en is even op vakantie met de bus. Hij is dus niet meer bereikbaar.

Groetjes Luc en Pim en de rest van de groep

Aankomst in Afrika

Beste allemaal,

Zaterdagavond om half 8 heb ik een SMS gekregen van Harrie;
Alles is goed gegaan, ze waren moe en gingen lekker slapen. Er volgt later een langer verhaal.

Vriendelijke groet,

Wendy

Als zij in Afrika zitten en de thuisblijvers toch hun ei kwijt willen?

Beste vrienden, familie, kennissen, de thuisblijvers van de "Jongeren voor Afrika",

Nog even en het is zover! Dan gaan Harrie en Nel en "hun" kinderen naar Afrika om weer veel goeds te gaan doen in Afrika. Om op de hoogte te blijven van hun dagelijkse gebeurtenissen, belevingen, etc..... Worden er elke dag of om de dag een stukje naar mij toe gemailed wat ik vervolgens op dit blog plaats.
Zij zouden het ook leuk vinden om reacties van jullie te krijgen, van het thuis front. Dit is uiteraard allemaal mogelijk!!!

Zodra u dit leest ziet u onderaan dit stukje een reeks symbolen:

Als u dan op het rode woord Reacties klikt kunt u u verhaal doen, zij kunnen dat dan weer lezen en desnoods daar weer op reageren.

BIj vragen of als het niet lukt, kunt u ten alle tijd mij, Wendy, benaderen:
info@webewe.nl

Heel veel succes en veel plezier bij et volgen van het lezen van de belevenissen van de Jongeren voor Afrika!!!

Farmsurvival en BBQ - zondag 3 juli 2011

Voor uw BBQ vlees, Theo Ruiter.

Gegaard vlees, vlees zoals het hoort. 0655965882