27 juli werkdag 3 en bezoek aan Rundugai.

Vanmorgen weer vroeg op omdat er weer veel werk te verzetten viel. Zoals altijd om half 8 ontbijt, dit keer met gekookte eitjes, pasta en brood. Om kwart over 8 stonden we op de bouwplaats klaar om weer aan de slag te gaan. We konden echter nog niet voegen dus mochten we weer lekker stenen sjouwen. Gelukkig kwam het zonnetje niet erg door dus we konden lekker door gaan. Om half één stopte we onze werkdag omdat we een bezoek aan Rundugai op de planning hadden staan. Dit is de plek waar Dorcas de afgelopen 6 jaar huisjes heeft gebouwd.

In 3 jeeps reden we al hobbelend en schuddend weg. De wegen rondom Sanya Juu zijn vrij goed en van asfalt voorzien maar de weg naar Rundugai lag vol kuilen en heuvels van zand en stenen. De sport-bh kwam hier eigenlijk wel goed van pas want je borsten kon je bijna inslikken (quote van Susan =P). Onderweg zagen we veel mensen op straat die blij naar ons zwaaiden. Aan het einde van de dag hadden we zelfs spierpijn in onze armen van al dat gezwaai.

Onze eerste stop was bij een huisje dat vorig jaar door de groep uit Heerhugowaard Centrum was gebouwd. De vrouw herkende Harrie en Nel nog en de baby had zelfs nog het rompertje aan dat ze vorig jaar hadden gegeven. Ze liet ons haar oude huisje zien waar zij vroeger woonde met haar 7 kinderen en man. Dit was een klein hutje van takken en koeienpoep. In dit huisje sliepen ook de geiten die zij hielden. Daarnaast stond haar nieuwe huisje van Dorcas die veel verbetering had gebracht. Harrie en Nel hadden foto’s meegenomen van vorig jaar waar zij ook op stond en daar was ze ontzettend blij mee. Het was erg mooi om te zien dat het zo goed ging met dit gezin. Tegenover haar was ook nog een huisje van Dorcas maar de man die er woonde was helaas niet thuis.

Toen reden we nog een heel stuk door de bush op weg naar Iris haar Oma. Deze granny heeft het gezin van Iris vorig jaar geadopteerd via Dorcas. Toen we er aankwamen zat ze ons buiten al op te wachten. Alles was aangeveegd en er stonden speciaal stoelen en een tafel buiten om ons te ontvangen. Toen ze hoorde dat Iris haar geadopteerd had zei ze dat haar kleindochter haar op was komen zoeken en dat ze heel erg blij was. We hadden voor haar een tas samengesteld met kleren, tandenborstels, kleurboek met potloden en knuffels. Speciaal voor ons had ze ook nog noten geroosterd. Helaas was het onhygiënisch om die op te eten dus die geven we morgen aan de bouwvakkers. Het was een heel bijzonder moment om te kunnen zien hoe je hulp wordt gewaardeerd en hoe het ook terecht komt.

Ondertussen kwam er een vrouw aangerend die Harrie, Nel en Marije had herkend vanuit de bus. Ze was ontzettend blij om hen weer te zien want vorig jaar was ook voor haar een huisje gebouwd. Ze had een heel stuk achter de auto aangerend om ons te kunnen zien. Ze bedankte iedereen en bedankte God dat we weer terug waren. Het was een erg emotioneel weerzien. De vrouw is namelijk besmet met HIV en was ontzettend mager geworden vergeleken met vorig jaar. We besloten om ook haar huisje nog te bezoeken. Daar aangekomen zagen we haar twee kinderen en haar moeder die voor de kinderen zorgde. Daar zagen we nog heel veel kinderen waar we gelukkies aan uit konden delen. Ze keken eerst heel verbaasd maar vonden de kleurtjes wel erg mooi. Het was erg moeilijk hier weg te gaan.

Ons laatste bezoek brachten we een bezoek aan Honest en zijn gezin. Deze man heeft een huis en een microcrediet van Dorcas gekregen. Hij lijdt aan polio waardoor hij zijn werk als timmerman niet meer goed kon uitvoeren. Dorcas heeft hem middelen gegeven waardoor hij nu weer prachtige meubels maakt. Hij maakt ook de deuren en raamkozijnen die in de huisjes zitten. Zijn vrouw werkt op het land waar ze veel groentes verbouwen. Door het bezoek aan dit gezin zag je hoe goed het werk is wat Dorcas verzet.

Op de terugweg naar Sanya Juu hebben we nog veel gezwaaid waarna we glimmende gezichtjes terugkregen. De terugweg met de jeeps ging met zo’n snelheid dat de chauffeur z’n versnellingsbak aangord reed. We knepen hem dus nog wel even achterin.

Rond kwart over 7 kwamen we aan in Sanya Juu waar het eten al voor ons klaar stond. Het evaluatierondje vandaag was erg emotioneel en iedereen zag waarvoor we dit eigenlijk doen en wat een verschil er in de wereld is. Morgen gaan we weer een hele dag bouwen. We zullen ons nog harder inzetten na de ervaringen van vandaag.

Liefs Karin en Iris en de rest van de bikkels.

Ps. Bedankt voor alle leuke reacties. Ze worden met veel gelach en blijde gezichten ontvangen dus blijf ze vooral sturen!

Pps. Jos, in Afrika kennen ze onze indianengroet ondertussen ook!