Pastoor Paul

Zelf gemaakte troffel

Ziekenhuis in Sanya Juu, Tanzania wordt ingezegend als St. Victorziekenhuis.

Zaterdag morgen zijn de jongeren uit Obdam van het project Jongerenvoorafrika  om 9:00 uur aangekomen in de pastorie van de St. Victorkerk in Obdam.
Dertien jongeren onder begeleiding van 'Marije Bijvoet van Dorcas Andijk, pastoor Paul Vlaar, Bert Groot en Nel en Harrie Overtoom hebben veertien dagen gewerkt aan de opbouw van een ziekenhuis. Dit ziekenhuis wordt gebouwd in een zeer arm gebied in Tanzania waar medische verzorging zeer slecht is. Ook hebben de jongeren diverse projecten bezocht waaronder een school met 600 leerlingen. Deze school  is in zo'n slechte staat dat er in Nederland zelfs geen varkens in gehouden kunnen worden volgens mamma Nellie, zoals de begeleidster Nel Overtoom werd genoemd. Het onderwijs is er ook uitzonderlijk slecht. Er is één leerboek voor vijf kinderen. Ieder kind mag het boek een dag in de week gebruiken. Een keer per dag krijgen de kinderen op school te eten. Een mengsel van bonen, maïs en rijst. Dit wordt klaargemaakt in een een 200 liter vat en opgewarmd op een vuurtje van takken. De kinderen krijgen één kommetje vol wat ze zelf van huis hebben meegebracht. Als je zelfs geen kommetje hebt krijg je het in je handen geschept. De tranen springen in je ogen als je dit ziet.
Met een spelletjesdag hebben we de kinderen een onvergetelijke dag kunnen bezorgen zegt Marije Bijvoet van Dorcas.
Pastoor Paul Vlaar is zeer trots dat het ziekenhuis in Sanya Juu voor altijd verbonden zal blijven aan Obdam. De naam van het ziekenhuis zal hetzelfde zijn als de RK kerk in Obdam. St. Victorziekenhuis. De inzegening zou in december kunnen gebeuren als het ziekenhuis  klaar is.
Dit zeer succesvolle project , wat zoveel doet met de jongeren zal volgend jaar weer draaien. De koffers gaan leeg terug maar de rugzak is volgepakt met zaken die er echt toe doen in het leven volgens Bert Groot. Een emotioneel en fysiek zwaar project.


Vriendelijke groet,
Harrie en Nel Overtoom

Laatste verslag uit Sanya Juu 5 augustus 2011.

Vanmorgen hebben we met veel emotie afscheid genomen van de kok en zijn assistente en pater Erasto.

Bovendien zijn we nog een keer op de foto gegaan met de lokale bouwvakkers die in het tenue, door ons geschonken door Dekker chrysanten, poseerden.

We vertrokken daarna om het laatste programma af te werken. Er stond een bezoek op het programma aan drie omaatjes die ondersteuning ontvangen van Dorcas.

Het is onbeschrijflijk hoe deze mensen moeten leven. Ze hebben wel een houten huisje van Dorcas gekregen in 2010 maar kunnen maar moeilijk voor hun eigen eten zorgen. Dorcas verzorgt dat gedeeltelijk en ze krijgen wat van hun omgeving. Er gaan soms dagen voorbij dat ze helemaal geen eten krijgen Een vrouwtje van 85 jaar wat niet van bed af kan komen omdat ze problemen heeft met haar heup, is helemaal op hulp van anderen aangewezen.

Het is goed dat wij dit ook hebben gezien en zijn blij dat Dorcas dit soort projecten ook heeft.

Daarna zijn we vertrokken naar Dekker chrysanten in Arusha. Hans Sprenkeling, manager van dit bedrijf, heeft ons in anderhalf uur een rondleiding over het bedrijf gegeven.

Dekker geeft werkgelegenheid aan totaal 1000 mensen verspreidt over drie bedrijven.

Daarnaast ondersteunen ze deze mensen met ziekenzorg, huisvesting, reiskosten en eten.

Voor de lokale bevolking is Dekker een belangrijke werkgever en zorgt daadwerkelijk voor betere leefomstandigheden voor veel Tanzanianen.

Werkgelegenheid is een zeer belangrijk hulpmiddelen voor ontwikkelingshulp. Misschien wel de belangrijkste.

Daarna zijn we naar een souveniersmarkt gegaan. Daar ging iedereen van de groep even los. Veel gehandel en afdingen heeft toch geleid tot aankoop van leuke spullen voor redelijke prijzen.

We hebben daarna nog wat gegeten bij een restaurant genaamd Rottedam en zijn toen vertrokken naar het vliegveld Kilimanjaro.

Dit is het laatste verslag. We kunnen terugkijken op een zeer geslaagd project waarbij iedereen er het maximale uit kon  halen voor hem / haarzelf en velen is dit ook gelukt. Hartelijk dank voor uw reacties. Die hebben ons echt goed gedaan en geholpen door moeilijke momenten.

Harrie en Nel

laatste nachtje

Hallo, allemaal,

Even vanuit Friesland, een hele goede reis terug!!!

Jullie verslag over de thuis komst en eventuele terugblik plaats ik zaterdag weer!

Nogmaals hele goede reis en een fijne thuiskomst!

Groetjes,
Wendy

Woensdag 3 augustus,

Na een onrustige nacht moesten we er toch weer aan geloven. We werden zoals iedere werkdag weer gewekt om 7 uur. Om half 8 zaten we aan tafel om weer van het heerlijke ontbijt te smullen. Rond 8 uur gingen een aantal van ons naar de school om verder te gaan met schilderen en de rest ging aan de slag als bouwvakkers. Dit ging weer als een speer. We stonden stenen over te hevelen als een trein en de kamers waren dan ook snel gevuld met stenen. Daarna gingen we weer verder met voegen. Pastoor Paul komt hier weer goed aan te pas, want we gaan al meer de hoogte in. Als je er niet bij kunt, kun je gebruik maken van de steigers. Deze steigers zullen in Nederland niet goed gekeurd worden, dus laten we de steigers regelmatig even keuren door clinic chef (babu) Bert. Bij groen licht klimmen we er voorzichtig op en anders laten we de hoge randjes over aan de bouwvakkers. Deze springen er zo op, net aapjes af en toe! Doordat we nu al een tijdje aan de bak zijn, krijgen we al meer interactie met de lokale bouwvakkers. Dit zorgt voor veel gelach op de bouw. Gelukkig is het nu geen pole pole meer bij de bouwvakkers, je ziet het gebouw snel groeien! Met morgen de laatste bouwdag hopen we overal tien lagen stenen op te hebben gebouwd. Het uiteindelijke resultaat moet 13 stenen hoog worden.

Het schilderen ging ook weer als een trein! Er zijn nu drie lokalen afgeschilderd en de buitenkant heeft een mooi laagje verf gekregen. Met het geld (dollars) wat we hadden gekregen, konden we verf kopen. Tot zover hadden we dan ook geschilderd. De rest van het gebouw laten we over aan de school. Wij hebben hiermee ons doel bereikt. Dus ook de schilders zijn morgen op de bouw te vinden. Het is overigens erg opgeknapt!

Na de lunch was het plan om te vertrekken naar een granny project en daarna zouden we gaan zwemmen in een natuurlijke bron. Helaas hadden de jeeps wat vertraging ( in plaats van 13.00 uur vertrokken we om 14.30). Hierdoor konden we niet meer naar het granny project, maar gelukkig kan dat vrijdag nog in het programma worden verwerkt.

Om 14.30 dus op weg naar de bron. We gingen met twee jeeps en een busje. Na een hobbelige tocht, met veel dor en droog landschap om ons heen kwamen we aan bij het water. Hier zagen we totaal het tegenovergestelde. In een afstand van 50 meter was het dorre landschap en de mooie groene oase te zien. Het was echt heel raar om deze verschillen te zien in zon kleine afstand. We hadden allemaal heerlijk gebadderd in het lekkere water. Ook hing er een touw aan een boom, zodat iedereen zich even een Tarzan kon voelen. Tevens zag Pastoor Paul iets raars, hij zag een nijlpaard! Best raar, want de rest van de groep kon deze niet ontdekken (rara). Na al het gespetter was het weer tijd om naar Sanya Juu te gaan.

De terugweg verliep niet helemaal vlekkeloos voor het busje. Door al het gehobbel was de motor oververhit geraakt. We hoorden een knal en er kwam stoom onder de kont van de bijrijdersstoel (gelukkig zat daar niemand van ons, want dat was vast heet!). Tien minuten voor aankomst stonden we langs de weg stil. Het werd al bijna donker dus was het de zaak om vervangend vervoer te regelen. Gelukkig was Harrie bij ons met zijn telefoon, maar aangezien het bereik hier niet zo goed is, hadden we hier niet zoveel aan. Gelukkig waren de probleempjes snel opgelost zodat we netjes voor het donker aankwamen bij de kliniek.

Voor het eten kregen we nog een indrukwekkende gedachte van Susan en Judith H. Het gaat over de verschillen tussen iemand uit Nederland en Tanzania.

Hier het gedicht:

• Ik kan uit de kraan drinken. - Ik kan niet uit de kraan drinken en ik moet minstens 2 km lopen voor wat water.
• Ik moet mij elke dag haasten en bewijzen. – Ik doe alles pole pole en het komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat.
• Ik heb nooit genoeg. – Ik ben gelukkig met wat ik heb.
• Ik lach, omdat het vaak moet. – Ik lach, omdat ik gelukkig ben.
• Ik kan alles kopen wat ik wil. – Ik krijg wat mij toekomt.
• Ik heb een paspoort met mijn gegevens. – Ik ben een persoon.
• Ik krijg cadeautjes als ik jarig ben. – Ik weet niet eens wanneer ik jarig ben.
• Ik heb alles voor mijzelf. – Ik moet alles delen.
• Ik heb een groot, mooi huis. – Ik heb een klein huisje gebouwd voor mijn hele familie.
• Ik heb een keuze voor een opleiding. – Ik hoop naar school te kunnen.
• Ik kan eten wat ik wil. – Ik heb geen keus over wat ik wil eten.
• Ik ben meer op mijzelf gesteld. – Ik kijk altijd om naar een ander.
• Ik werk voor 15 euro per uur. – Ik moet keihard werken voor 1 dollar per dag.
• Ik ben blank en ik woon in Nederland. – Ik ben zwart en ik woon in Tanzania.

Wij wilden dit stukje met iedereen delen, omdat het ons allemaal geraakt heeft. Super Susan en Judith H.

Al met al had iedereen een leuke dag gehad en gaan we op naar ons laatste dagje werken op de bouw! We gaan nog even knallen, zodat we vrijdag met een voldaan gevoel weer naar huis kunnen terugkeren.

Veel liefs,

Rosa en Judith L. en de rest natuurlijk!

Tot snel!

P.s. het was een olifanten zuigzoen in de nek van SvenJ

2 Augustus Werkdag 7 Hoi allemaal,

Vanochtend brak weer een nieuwe werkdag voor ons aan. Jeetje wat gaat het snel zeg. Over een paar dagen zijn we al weer bij jullie thuis!

De meiden hadden aan Harrie gevraagd of ze door de Golden Earing gewekt mochten worden maar helaas, het was weer Enya. Het ontbijt was zoals gewoonlijk weer heerlijk.

Er ging weer een groep van ons naar de school om te verven en de rest bleef op de bouw. Helaas konden we niet meteen beginnen met voegen dus hebben we eerst nog anderhalf uur stenen staan sjouwen. Gelukkig konden we daarna weer gaan voegen, wat onze ruggen erg aansprak.

Om 11.00 werden we op de lokale basisschool verwacht. Deze school staat naast de kerk en is dus ook heel dicht bij ons. Deze basisschool is dezelfde als waar we aan het werk zijn. Voor de kindermiddag hadden we allemaal ballonnen opgeblazen maar we hadden nooit verwacht dat er zoveel kinderen zouden komen daarom bleven deze over en hebben we ze vandaag meegenomen om de klassen mee te versieren. Toen we aan kwamen lopen met de ballonnen werden de kinderen al helemaal enthousiast. Ze werden door de onderwijzers snel weer bij elkaar verzameld. In rijen stonden ze ons zingend op te wachten. Ze zongen onder andere het volkslied en een aantal kinderliedjes. Er waren een stuk of zes jongens die de kinderen begeleidde op trommels. Erg indrukwekkend om te zien. Daarna zongen wij voor hen ‘Vader Jacob’ in canon waarna zij het lied in het Swahili zongen. We gingen als bouwteam ieder een klaslokaal in. Daar hebben we samen met de kinderen gezongen. We stelden onszelf voor en we konden wat vragen stellen. Voordat we weg gingen hebben we alle schriftjes, pennen en speelgoed aan de directeur overhandigd. Toen weer snel naar huis voor de lunch wat weer bestond uit rijst.

Na de lunch gingen we nog even terug naar de school om te zien hoe zij daar lunchen. Alle kinderen stonden in een rij met een bakje voor wat bonen en mais. Hierna gingen we weer aan het werk. De ene groep op de bouw en de andere in de school. Samen met Rosa ging ik (Iris) nog even naar de directeur om wat vragen te stellen over het onderwijs. Hier wat informatie over de school. Op deze school zijn 16 klassen, van ieder jaar 2. Je hebt dus bijvoorbeeld twee groepen 4. Het aantal kinderen in een klas loopt uiteen van 33 tot 55. In totaal zitten er zo’n 600 leerlingen op deze school. Op de school zijn niet genoeg docenten waardoor de docent soms heen en weer moet lopen tussen de klassen. Er is sterk tekort aan schoolboeken waardoor 5 kinderen 1 boek moeten delen.

De bouw schiet al aardig op. De tussenmuren zijn allemaal rond de elf stenen hoog en nu moeten we alleen nog wat kleine muurtjes en de buitenmuren tot die hoogte brengen. We hopen dat alle muren klaar zijn voordat we weggaan. Bij de school zijn drie lokalen bijna af. Wij (Karin en Iris) hebben een deel van de buitenmuur opnieuw geschilderd. Wat een verschil is het met daarvoor. Volgens de kinderen wordt het erg mooi. Tijdens het verven hebben we nog veel met de kinderen gezongen en gedanst. Ze kenden de liedjes van de kindermiddag nog goed dus die konden we mooi met ze oefenen.

Om half zes zijn we gestopt met werken want om zes uur stond het eten weer klaar. Vanavond gaan we nog een spel doen en jullie reacties lezen. Tot snel!

Liefs Karin en Iris en natuurlijk de rest

Ps. Pastoor Paul wordt door de lokale bouwvakkers een kakkerlak genoemd. Door zijn lange armen lijkt het net alsof hij de muur beklimt.

Pps. Lieve Lyn, tante Susan wenst je een fijne verjaardag. Tot zaterdag. Dikke kus, tante Susan. 

Hallo Allemaal! Hier weer een bericht van de jongeren uit Afrika.

Maandag 1 augustus geen landbouwdag in Sanya Juu maar knijter hard werken op de bouw.

We konden vandaag uitslapen,we werden om 07.00 gewekt door Marco Borsato en de mannen door Santana met Paranoid.

De meesten nog een beetje stijf van de Interland Tanzania – Nederland!

Om 07.30 volgde het ontbijt met onze nieuwe kok, die echt heerlijk kan koken. Vanmorgen aten we: wentelteefjes, pannenkoeken en eieren. Het was echt heerlijk! Gelukkig geen koude macaroni.

Om 08.30 gingen we allemaal weer de bouwput op, de mannen + Karin gingen de bekisting van het beton eraf halen.(de mannen hadden moeite om Karin bij te houden)

De planken die van de bekisting af kwamen moesten weer apart worden gelegd, dus sjouwen met ze alle. Ondertussen ging Harrie naar het schoolhoofd van de school die naast de kerk van Father Erasto ligt, om daar te vragen of er nog een paar lokalen geschilderd konden worden.

Zondag hadden we met een groep gekeken in de deze school lokalen, wat je eigenlijk wel een zwijnenstal kan noemen, wat ons allen diep raakte. We waren er met zijn allen van overtuigd dat hier iets aan gedaan moest worden . En gelukkig we kregen groen licht, Susan werd gepromoveerd tot chef de schilder.

Aangezien het bouwtempo aanzienlijk lager ligt dan dat van de top van Obdam, staan we hier soms STIL. Nu kunnen er telkens een paar schilderen dat alles in een mooi tempo doorgaat.

De school heeft 16 lokalen waar ongeveer 50 kinderen in zitten. Op deze school zitten een kleine 700 kinderen. Vaak zijn er 2 lokalen leeg en kunnen wij deze dus schilderen.

Aan de onderkant van het lokaal kwam een zwarte rand, daarboven 1,5 meter geel en de rest wit. Alles moet 2 keer geschilder worden omdat het behoorlijk vies was. Om te kunnen schilderen moet je het eerst schoonmaken maar dat is hier in Tanzania geen beginnen aan. Even de bezem er overheen en klaar om te schilderen. Onze Luc heeft met morta (cement) de grootste gaten gedicht, waardoor de muren enigszins weer egaal werden. We hebben nu bijna 1,5 lokaal af. We hebben hier echt heel hard gewerkt en het resultaat mag er zijn.

Tijdens het schilderen was het voor de kinderen ook erg interessant. Vele kwamen kijken en riepen je naam en knepen bij wilde Ootes flink in haar kont. Je moest de kinderen duidelijk maken dat ze niet via de ramen naar binnen mochten hangen omdat de verf nat was! Kort om het was allemaal erg interessant en of ze de les hebben gevolgd is nog maar de vraag.

Ook nu weer terug naar de bouw, want dat is natuurlijk het belangrijkste!

Er komt nu wat hoogte op de bouw, sommige zijwanden werden meteen tot 10 en 11 hoog gemetseld, hierbij komen de onwijs geleerde steigers naar voren(kort gezegd een opleiding voor stuntmannen/vrouwen), soms was er evengoed niet veel te doen dus ging gingen de mannen aan de nieuwe bekisting en de vrouwen gingen weer lekker voegen.

Dit ging allemaal gewoonweg weer als een speer, rond 16.30 raakte het werk er een beetje uit en was er even tijd voor een frisje.

De harde kern ging door tot 17.30 en om 18.00 stond het eten weer op tafel, vanavond hadden we pasta, pastasaus, sperziebonen, wortels, sla, komkommer en weer heerlijke patat :D met als toetje een banaan mmmmmmmmmmmmm.

Daarna waren alle buikjes goed gevuld, en gingen we nog even evalueren en opfrissen.

Vanavond misschien nog een spelletje toe met een drankje en een chipje, en daarna lekker te bed om morgen weer fris op de bouwplek te staan.

Liefs en welterusten van Jolanda en Sven, en de rest van de groep.

Ps, Beste ouders, bij terugkomst in Obdam op zaterdag 06-08-2011 gaan we met zijn allen even naar de pastorie voor een korte afsluiting.

Pps, Als we dit weer meenemen zijn we straks allemaal chagrijnig. In de ochtend is het hier vaak bewolkt dus een trui komt vaak goed van pas, tegen de middag (als de zon doorkomt) is het hier warm dus is insmeren van belang.

Ppps, Moeder Knijn ja het is inderdaad beter dat we geen geurfoto’s hebben.:D

verslagen

Beste mensen!!

Omdat ik zelf  (Wendy) nu op vakantie ben in het heuze Friesland, kan ik niet elke dag op computer omdat er geen internet is op de camping. Ik moet er dus voor naar het dorp naar een restaurant waar er internet is.
Ik ga in ieder geval om de dag hier naar toe. En doe mijn best om de verslagen op tijd toe te voegen!!
Zie hier de nieuwste verslagen van de Helden uit Afrika!!!

Groetjes,
Wendy

Zondag 31 juli 2011 Aan alle ouders, belangstellenden en fans!!

Hallo allemaal,

Het was een onrustige nacht in Sanya-Juu met wilde dromen. Sven droomde over een knijn, die door een olifant werd vertrapt. Pastoor Paul – met zijn lange nek – raakte met een giraffe in de knoop. Judith – de leeuw van onze groep – kwam in een moeilijk pakket: ze betrad het territorium van soortgenoten, dus dat werd vechten. De dromen werden verstoord door de inmiddels legendarische muziek van Harrie. De wekker ging dit keer om 6.00 uur. Door de week is het 7.00 uur. Dus dat was geen uitslapen deze zondag. We gingen met z’n allen naar de Mis die om 7.00 uur begon. Net als de week ervoor zat de kerk stampvol. Voor drie mensen uit onze groep was er een bijzondere taak weggelegd. Bert sprak de kerk in het Swahili toe om uit te leggen wat ons naar Tanzania brengt en hij stelde ons allemaal voor. Harrie mocht als lektor de eerste lezing doen. Voor de kenners: Jesaja 55, 1-3. Ook in het Swahili. Pastoor Paul – die ook mee voorging – las het Evangelie van dit weekend in het Swahili. Volgens Father Erasto hadden de drie mannen dit heel goed gedaan (of zoals hij in zijn beste nederlands zegt ‘heel mooi, hoor!’) en hij vroeg aan de mensen een hartelijk applaus.

De viering was extra bijzonder door twee gebeurtenissen. Twee vrouwen traden toe tot de Sint Anna-groep (een club van getrouwde vrouwen uit de parochie). Dit gebeurde heel plechtig met een zegengebed en de overhandiging van een medaillon. De tweede extra gebeurtenis vond aan het einde van de viering plaats. De vice-voorzitter van de parochie sprak over een collega van Father Erasto, die naar Moshi wordt overgeplaatst. Voor hem werd een extra collecte gehouden. Priesters in Tanzania krijgen geen salaris en worden door de parochianen onderhouden. Pastoor Paul mocht ook een schaal vasthouden; het geld mocht hij niet houden.

De Mis duurde lang – vooral voor onze jongeren – van 7.00 tot 9.15 uur. Maar de mooie muziek van het swingende koor maakte de viering toch ook weer tot een belevenis. De kinderen stonden na de zegen al klaar voor hun eigen viering. Daarin stelden wij ons kort even voor. Terwijl Father Erasto de Mis vervolgde wachtte ons een ontbijt. Het was bijzonder lekker. Niet omdat het zondag was, maar we hebben er – naast Margreth - een nieuwe kok bij! We noemen hem Emiel Roemer. Zijn echte naam is Eli-Huruma.

Na het ontbijt hadden we mooi de tijd om de spellen van de kindermiddag door te nemen. De kindercommissie had een programma voorbereid. Om jullie een indruk te geven, volgen hier de zes spellen: 1.Zaklopen met Luc; 2. Goochelen met Sven en Judith H.; 3. Touwtje springen met Susan; 4. Dansliedjes met Debbie; 5. Een tikspel met Pim en Milou; 6. Nagel lakken bij Jolanda en Judith L.. 

Nel, Karin, Rosa, Ramona, Iris en Marije zouden ieder een groepje langs dit parcours begeleiden. Zij hadden alles bedacht en waren de drijvende krachten achter deze middag. Een compliment voor deze kanjers is op zijn plaats

Om half twee was het zover. We konden beginnen. Echt veel kinderen waren er nog niet. Zo’n 60 slechts. Maar we zitten in Afrika. Daar nemen ze het niet zo nauw met de tijd. Ook de kinderen niet. Telkens kwamen er kinderen bij. Uiteindelijk waren er een kleine 300 kinderen op de middag afgekomen. Wat genoten ze van de spelletjes, de liedjes en de aandacht. En wij van hen. Ter afsluiting zouden de kinderen limonade, een dropje en een gelukkie (van DEEN) krijgen. Maar hoe regel je dat me 300 kinderen om je heen. Uiteindelijk maakten we twee lange rijen. Eenmaal opgesteld zongen de kinderen – van klein tot groot – het Tanzaniaane volkslied. Dit was een zeer indrukwekkend moment van deze middag. Toen alle kinderen hun drinken, snoep en presentje hadden ontvangen was de gelijkenis met het Evangelie van deze morgen snel gemaakt. Het ging over de wonderbare broodvermenigvuldiging. Vijf  broden en twee vissen waren in Jezus’ tijd genoeg om vele monden te voeden. De kindermiddag was het bewijs dat met weinig heel veel kan worden bereikt. Al die blije gezichten. We zullen het niet snel vergeten.

Veel tijd om alle indrukken te verwerken was er niet. Om 17.00 uur stond de Interland Tanzania-Nederland op het programma. Al ver voor de wedstrijd was in de verte het geluid van de vuvuzela’s al te horen. De spanning steeg. Onze bondscoach (Harrie)  en de aanvoerder (Paul) moesten echter even weg. Father Erasto had een bruidspaar beloofd hen thuis nogmaals te zegenen. Wij konden hier niet onderuit. Ook Ramona ging mee. Inmiddels was de voetbalwedstrijd in het uitverkochte Sanya-Juu stadion begonnen. Natuurlijk met het zingen van beide volksliederen. Sven was waarnemend aanvoerder en werd later uitgeroepen als man of the match. Nederland speelde met een extra man. De scheidsrechter – Bert – stond aan onze kant. Geen thuisfluiter dus. De bal verdween tot twee keer toe uit het stadion in de tuin van de lutheraanse dominee. Een mooi stukje oecumene: een katholieke bal in een protestante tuin.

Tegen het einde van de eerste helft – waarin onze keepster Jolanda diverse ballen uit het doel wist te houden – viel toch de eerste tegentreffer. Op dat moment kwamen coach Harrie en Pastoor Paul terug van het bruidpaar. De coach wisselde een paar spelers. Ook pastoor Paul moest er aan geloven (maar dat is zijn vak). Na nog twee tegentreffers had hij zich niet meer in bedwang en tilde hij een doorgebroken tegenspeler in de lucht. Als dat geen vasthouden is. Een gele kaart was het gevolg. Dit tot hilariteit van de toeschouwers. Tijdens de persconferentie na afloop was het commentaar van deze speler: ‘Beter een gele kaart van scheids Bert dan een rode kaart van de bisschop’ . Een andere speler laakte de slechte kwaliteit van het veld. Maar ach, het was een vriendschappelijke interland en daarom gaven we ter afsluiting elkaar een welgemeende hand.

Eenmaal terug bij ons gastenverblijf stond een heerlijk diner klaar. Na de gebruikelijke evaluatie van de dag, het lezen van jullie reacties op onze verhalen, ging een ieder moe maar zeer voldaan van deze fantastische dag naar bed. Morgen gaan we er weer volop tegenaan … in de bouw.

De hartelijke groeten van ons allemaal, in het bijzonder Bert en Pastoor Paul

Ps. Enkele lezers van ons blog vragen om meer foto’s. Dat is moeilijk te realiseren. Dat kost veel tijd en geld.

Pps. Over foto’s gesproken: zaterdag na de kerkdienst van 19.00 uur in de Sint Victorkerk waarin pastoor Paul voorgaat, hopen wij op de beamerschermen wat foto’s te laten zien.

Hallo allemaal, of hujambo.

Het is een genot met deze groep dit project te doen. Als leiding van de groep, Marije, Paul, Bert, Nel en Harrie zie je wat dit allemaal doet met de groep. Emotioneel en fysiek is het zwaar. We hebben mensen te begeleiden  die lichamelijk klein, groot of lange zijn. Maar bikkels zijn het allemaal. Iedereen die zijn eigen kwaliteiten heeft. Wij hebben de toplaag van Obdam en omgeving meegnomen. Dus dat Obdam nog draait als deze mensen er niet zijn begrijpen wij niet. Het bouwen gaat prima. Het is  een mix van Tanzaniaanse en Obdamse stijl. Met alleen bikkelen op de stijger en de daarbij horende taal kom je er niet. Daarom een logeerpartij bij de nonnetjes was wel noodzakelijk.  Voor de safari hebben we geslapen in het klooster. De absolute stilte die gevraagd werd, is goed opgepakt door iedereen. Een aantal broeders was daar op bezoek om een paar dagen te bidden, waarschijnlijk voor ons.

We hadden een warme douche verwacht, maar helaas weer koud water. Wel een Hollandse poepdoos. En dat zit zo lekker als  je al een week boven een pot hangt. Voor een aantal mensen was dit zo’n prettige ervaring dat ze overwegen om bij deze kloosterorde in te treden.

Na een goede nachtrust werden we om 5:00 uur gewekt en reden we om 6:00 uur  met   twee jeeps richting Tarangire voor een safari.

Om 8:00 uur reden we het park in. Het Knijn, De Wilde Ootes en Leeuw werden onrustig. Was dit  een feest van herkenning onder soortgenoten.?  Snel  zagen we de gnoes en de zebra’s in grote aantallen. De zebra’s zijn bij ons in Nederland veel platter en die zijn niet zo bewegelijk. Dit maakte wel meer indruk.

Het park was duidelijk droger als andere jaren en in de rivier stond veel minder  water.

We hebben tot 15:00 uur in het park gereden met een jeep waarvan het dak een meter omhoog gezet was . Staande onder het dak konden we de oneindige vlakte goed bekijken. Ondanks de droogte was dit een prachtig gezicht. We kregen olifanten in het vizier en de gids wist steeds perfect de juiste plaats te vinden om zo dicht mogelijk bij deze fantastische beesten te komen.

Toen wij steeds dichter bij de rivier kwamen zagen we zelfs een groep van 40 olifanten achter elkaar naar de rivier lopen. Drie keer hebben we deze beesten op een paar meter voor onze  auto de weg over zien gaan. Onvoorstelbaar indrukwekkend. Als je dan ook nog het geluk hebt om twee leeuwinnen te zien met zes welpjes, giraffen, een zwarte mamba, kuddes buffels en duizenden gnoes en zebra’s en een grote variatie aan kleurrijke vogels kunnen we zeggen dat we heel veel geluk gehad hebben om dit allemaal op een dag te zien.

De lunch die we van de nonnetjes meegekregen hadden was in de auto helemaal door elkaar gehusseld en zag er niet smakelijk meer uit. Maar ja wat betekent dat in een land als dit . Hoe moet je dat plaatsen naast de honger en ellende die we al gezien hebben.

Tijdens de terugreis bleek dat er ontzettend veel talent zit in deze groep. Er werd uren achter elkaar uit volle borst gezongen. Er kwamen liedjes voorbij waarbij de beste tekstschrijvers jaloers op zouden worden. Wat  een fantastische groep is dit.

We hadden het werk gedelegeerd aan de lokale mensen en zagen dat ze deze keer goed geluisterd hadden. Ze waren behoorlijk gevorderd. Maandag gaan wij weer verder bouwen maar morgen om 7:00 uur zitten we eerst in de kerk. Twee missen een voor ouderen en een voor kinderen. Daarna spelletjes met de kinderen en een voetbalwedstrijd Tanzania-Nederland. Wij denken dat  de St Victorkerk deze jongeren als vaste parochianen kan inschrijven na al die kerk en kloosterbezoeken.

Gr Harrie en Nel

PS

Gerard Spil, van harte gefeliciteerd met uw verjaardag. Maak er een mooi weekend van.

Allemaal veel plezier met de kermis. Groetjes aan de Spilletjes en in het bijzonder mijn lieve Marcel. Dikke kus liefs Jolanda.

PPS Mam, pap Jeroen. Ik ben niet de persoon met het witte petje. Ik heb het erg naar mijn zin en voel me goed. Ik wacht met smart op jullie volgend bericht. Dikke kus liefs Jolanda.

Ppps

Mowtje de klamboe is perfect en Annie we hebben veel gieren gezien maar zijn  niet aangevallen

Pppps Mam met mijn rug en de hik gaat het goed. Liefs Ties

Ppppps Jason en Loek en natuurlijk de rest dikke knuffel van Opa en Oma.