De troffel overgedragen

Na een succelsvolle afsluiting van het project door de groep uit Heerhugowaard Centrum, is de troffel overgedragen aan een nieuwe groep van de parochie in Obdam.


Obdammers, Succes!

Welkom thuis.

De groep werd ontvangen bij de Stationsweg Kerk. Daar stond koffie en een Hollands ontbijt voor iedereen klaar.


Door Peter, Lieke en Ed werden Harrie en Nel bedankt voor hun goede zorgen. Maar ook die mensen die op de achtergrond met het project hebben meegewerkt werden niet vergeten.


Uiteraard was het laatste woord aan Harrie en Nel, en aan de jongeren zelf.



Harde werkers,! Bedankt!

Veilig geland

De groep uit Tanzania is vanmorgen vroeg veilig aangekomen op Schiphol. Daar werden ze welkom geheten door familie en vrienden.

Op weg terug

Zojuist een sms'jes van Maartje ontvangen:
we zitten in het vliegtuig en vertrekken op tijd. We hebben een tussenlanding in Dar Es' Salaam. Tot morgen. PS Niet King vergeten
hoor.
--------------
(dit is het eerste bericht dat ik op mijn nieuwe iPad typ!)

De laatste steen.

Gisteren hebben we de laatste steen gelegd. Ook nu waren we weer sneller dan verwacht. De fundering van het huisje acht, u leeft het goed: huisje acht! was nog niet klaar, om elf uur konden we pas beginnen en we mochten er maximaal vier lagen op metselen anders hield de nog niet droge fundering het niet. Dit huisje stond boven op een heuvel in een prachtig gebied. We hebben ons, voordat we konden bouwen, laten informeren over allerhande vragen die we hadden Door onze Tanzaniaanse begeleider. Zeer interessant. Om 16:00 uur zijn we gestopt en hebben we afscheid genomen van de bouwvakker en anderen.
Voor de avond was er een afscheidsparty voor ons geregeld. Hiervoor hadden ze een half varken gebruikt. De andere helft loopt nog rond en is voor volgend jaar. De lokale autoriteiten waren aanwezig, waaronder twee pastoors. Het was de bedoeling om samen te eten en en klein drankje te gebruiken. Maar het werd een party, waarbij echt het dak eraf ging, hoewel we buiten zaten. Er werd gezongen door de lokalen, dat swingt en heeft alles wat een liedje moet hebben, hoewel het ook wel eens op een regendans leek. In dit gort-droge klimaat zou dat heel handig zijn als zo'n dans ook werkt. Wij hebben ook de gekste dingen gezongen en gedanst. Wat een eenvoudig afscheidsetentje had moeten worden werd een knalfeest Waar ook de dankbaarheid van de lokale bevolking en het respect voor elkaar voelbaar was. Het is een fantastische periode geweest en het is nu weer voorbij. We beseffen dat de problemen voor slechts een aantal mensen minder zijn geworden, en dat is belangrijk. Velen hebben genoten van onze aanwezigheid hier en dat is ook belangrijk. Wat het voor ons persoonlijk heeft gedaan zullen we later merken. Maar reken er maar op dat dat ontzettend veel is. We gaan vandaag richting huis nadat we nog een project van Dorcas gaan bezoeken en Dekker Chrysanten. Deze zitten dichtbij elkaar. U kunt morgen de mensen waarvan u houdt weer in de armen sluiten. Wij bedanken u vanuit Rundugai voor uw morele steun via Hans Kiesewetter en zijn mooie iPad (Red: was het maar waar, gewoon op de laptop van Nelleke).
Tot zaterdag morgen!

Hete stenen.

Geacht thuisfront!,

vanmorgen rustig opgestaan met Enya, heerlijk! Want rustig opstaan was nog niet voorgekomen. Na het ontbijt vertrokken we met de jeeps richting de plaatselijke kliniek, degene waar we ook voetbal hebben gekeken. De kliniek is verre van netjes en schoon. Er zijn meerdere kamers vergeven van spinnen en kapotte vloertegels in het hoofdgebouw. In het bijgebouw zijn ook twee kamers voor bevallingen, met een baar-tafel geschonken door Dorcas. Waarschijnlijk komen niet alle vrouwen hier om te bevallen, omdat de diameter van het gebied voor de kliniek zo'n 20 kilometer is. Tevens bezoekt de dokter zijn patiënten lopend. De wc is een gat in de grond, zonder mogelijkheid om door te spoelen en de deur te sluiten. Het licht doet het trouwens ook niet. De arts heeft ons laten zien hoe men hier wordt getest op HIV. Het is net een zwangerschapstest, maar dan voor minder leuk nieuws. Binnen vijf minuten is de uitslag bekend. Wanneer blijkt dat iemand een positieve uitslag heeft, HIV, moeten ze na drie maanden terugkomen voor een nieuwe test. Dit omdat de test niet altijd betrouwbaar is. Mensen met HIV krijgen gratis AIDS-remmers en condooms.
Na de kliniek zijn we weer in twee groepen vertrokken richting de bouwplaats. Groep 1 ging naar een nieuwe fundering,de zevende! Het was alleen nog de vraag of de stenen aanwezig zouden zijn, omdat we harder bouwen dan de fabriek leveren kan. De stenen moesten nog arriveren, ze kwamen net als warme broodjes uit de oven, toen ze na een half uur aankwamen. En warm waren ze! Zelfs met twee paar handschoenen over elkaar verbranden we onze handen nog! Tijdens het bouwen waren de stenen nog zo warm dat we een stoombad veroorzaakten toen ze met water in aanraking kwamen. We bouwen dit huisje voor een man alleen. Hij is gescheiden en heeft nooit kinderen gekregen. De man zit ook in het 'adopt-a-grannny' project. Bij Dorcas kun je een granny, een bejaarde dus, financieel adopteren. Van de bijdrage worden eten, evetuele medicatie en huishoudelijke producten gegeven. Ook wordt de bejaardensoos georganiseerd.
We hebben tot laag 7 gebouwd. Groep 2 heeft hun huis afgerond, dit was dus huisje 6. Er is een groot naambord gemaakt voor op dit huisje. We hebben de tekst 'Jongeren voor Tanzania, dedicated to pastor Paul' hierin gekerfd. Dit om pastor Paul een hart onder de riem te steken.
Tussen het bouwen door hebben de meiden met de kinderen gespeeld. Hierbij was goed te merken dat het oudste kindje erg ziek is. Het gekuch, gesnotter, de piepende ademhaling, en de slechte conditie was erg aaddoenlijk om te zien. We hebben een koffer met allerlei spullen afgegeven. De ouders waren hier zichtbaar erg blij mee.

De student die helpt met vertalen en met de bouw, Willie, heeft ons verrast met wat afrikaanse cadeautjes. deze hebben we verloot ind e groep. Morgen bouwt groep 1 huisje 7 af en begint groep 2 bij het achtste huisje. Morgen avond hebben we een afscheidsfeestje wat waarschijnlijk een bbq wordt.

Tot morgen
van marjolein S, Marieke en de rest van de groep.

Kikkers op het toilet

Beste mensen thuis,
Vandaag weer om half zeven wakker gemaakt met Zangeres zonder Naam; Mexico! Dat hebben we dus ook de rest van de dag in ons hoofd gehad.
We zijn na een heerlijk ontbijt weer in twee groepen aan het werk gegaan. Groep 1 is naar hun huisje gegaan. Groep 2 is eerst nog naar de twee-onder-een-kap gegaan. Daar is een koffer gegeven met uitleg over shampoo, handzeep en tandenborstels. We konden duidelijk zien dat de mensen heel blij zijn. De schoenen werden meteen gepast en er werden in het Swahili vele bedankwoorden gezegd. Daarna weer naar een nieuwe fundering gegaan. Daar lagen de stenen al klaar en waren ze ook al met de motta (cement) bezig, want een flinke vooruitgang is voor hier. Nadat de teams weer waren samengesteld is bij het huisje ook weer goed gewerkt. Dit gezin bestond uit vader, moeder en vier of vijf kinderen. Dat is nog niet helemaal duidelijk. Beide ouders en twee kinderen zijn HIV-positief. Bij groep 1 is de liefde inmiddels weer opgebloeid! Marieke en Jacco zijn voor elkaar gevallen. Van de steiger, wel te verstaan. Eerst ging Jacco er door heen. Nadat alles met twee spijkers en een plankje was gemaakt, ging Marieke al snel achter Jacco aan. Gelukkig kon ze zich nog aan de muur vasthouden. De ARBO-dienst is hier niet aanwezig, zoals jullie kunnen lezen. Na het bouwen zijn we nog naar twee huisjes gaan kijken die Marije vorig jaar met de groep uit 't Kruis heeft gemaakt. De kinderen herkenden Marije, dat is leuk om te zien. Daarna hebben we weer heerlijk genoten van het diner, speciaal gemaakt door de kok die elke dag iemand uitkiest om te bidden. We hebben nu inmiddels hier al veel meegemaakt en danken pappa Kiesewetter dat we dat meteen met jullie kunnen delen (geen dank, graag gedaan, 3 euro alstublieft). Naast de gebeurtenissen willen we jullie graag een beeld geven over de dingen die voor ons inmiddels normaal zijn zoals kikkers in de wc nadat je doorspoelt, kakkerlakken op de plekken waar je ze liever niet hebt, koud water (ALS we al water hebben), het licht dat elke avond wel een aantal keren uitvalt, en 's nachts wakker worden door hanen, klokken, jankende honden of herrie makende medicijnmannen. Ook worden we elke autorit die we door het dorp maken toegezwaaid door alle kinderen die speciaal voor ons naar de kant van de weg rennen. En nu we een open jeep hebben voelen we ons net de koningin. Al is de weg nog erger dan de gemiddelde kermisattractie. Ook hebben we een goede temperatuur tijdens het slapen terwijl jullie in Nederland jullie bed uitbranden van de warmte. Boven dit alles hebben we ook noch uitzicht op de Kilimanjaro. Dat is eens wat anders dan de Couwberg. En dan worden we ook nog eens goed verzorgd door onze leiding. Al met al hebben we het goed en leren we enorm veel, elke dag.

Maar toch missen we hier iets, en dat is het thuisfront. Bij deze willen we dan ook duidelijk maken dat we zaterdag in het kerkje aan de stationsweg gaan eten na aankomt op schiphol. Dit geldt ook voor de ouders enz. Zo als nu gepland landen we om 7:40 uur op schiphol. Ons vluchtnummer is KL567. Morgen zal er weer een vers bericht verschijnen. Nu gaan we Weerwolven. Voor vragen over weerwolven kunnen jullie terecht bij pappa Kiesewetter. Die vindt het ook een leuk spel.

groet, Ellard en Tamara (+ team)

Ook nog effe speciaal voor pappa Kiesewetter die ons lekker maakt met een patatje op het strand: Wij typen elke avond een berichtje op een hele mooie iPad van Harrie!.

(beste lezers. Dit was dus het laatste bericht dat ik voor de groep typ. Pas als ik ook een iPad heb ga ik verder).

Verder met bouwen

Lieve kanjers/toppers van thuis,
Vandaag zijn we dan weer begonnen met bouwen. We gingen als eerst met de hele groep naar de twee-onder-een-kap woning. Daar aangekomen hadden we besloten dat we weer in twee groepen gingen bouwen en groep 1 bij een nieuw huis zou beginnen. Dit ging erg goed en we zijn bij de nieuwe woning alweer bij de zevende laag dus het schiet al weer op! We zijn op de goede weg en morgen hebben we die af. Groep 2 is nu ook klaar met de grote woning! En begint morgen bij een nieuwe fundering. Vele mensen waren wel moe vandaag vanwege de safari van gister maar ook van de ervaringen die we mee krijgen. We hadden een lekkere dag. Het weer was goed, een beetje bewolkt, dus heerlijk om in te werken. Morgen liggen er ook weer twee funderingen voor ons klaar dus de laatste drie bouwdagen gaan we nog even knallen.
Wel nog even groot nieuws. We hebben op het huis in de stenen onze namen geschreven. Marieke en Jacco hun namen stonden achter elkaar en Jacco heeft zijn liefde naar Marieke geuit door er een hartje tussen te zetten. Helaas is de relatie door omstandigheden verbroken. En Jacco heeft dit verhaal mooi verzonnen. Maar het hartje is aanwezig want een lege steen in het midden is natuurlijk niks.
Vanavond gezellig met de drivers en hun gitaar liedjes zingen. We hebben er zin in!
Liefs,
Anne, Sharon en ons allemaal.

Beestjes kijken.

Na een heerlijke nacht in het klooster werden we al vroeg gewekt want de dag begon voor de safari. Het ontbijt stond om 6 uur klaar, en half zeven vertrokken we richting Tarangire Nationaal Park. Dit bestaat uit een oppervlakte van ruim 2000 km2. Waar de wilde dieren dus vrij rondlopen.
Al vrij snel kwamen de zebra's en gnoes vlak bij de jeeps. Deze dieren hebben we de hele safari veel gezien. Hierna volgde de impala's die door hun schutkleur moeilijk te zien waren. Er waren ook veel mooie kleie vogeltjes, maar ook grote vogels, waaronder gieren, ooievaars, en een adelaar. De dikdiks(kleine soort antilope) lieten ook af en toe hun koppie zien. Er volgden nog veel meer mooie dieren, struisvogels, wilde zwijnen, olifanten op drie meter afstand, giraffen, en als klap op de vuurpijl: leeuwen die een zebra aanvielen. Twee leeuwinnen joegen de kudde zebra's op, waarna een derde leeuwin van rechts aanviel. Wij stonden op een heuvel toe te kijken hoe dit gebeurde. Om de verdere details te bekijken reden we er naar toe, waar we van korte afstand de leeuwen zagen genieten van hun maaltijd. Dit was erg speciaal omdat het niet vaak voorkomt dat men dit ziet tijdens een dag-safari. Ook omdat de leeuwinnen vaak pas 's avonds op jacht gaan. Hierna hebben we nog even rondgereden en daarna gingen we weer terug naar Rundugai. Nog even lekker gegeten met elkaar en daarna vloog iedereen zijn bed in want het was een prachtige, maar vermoeiende dag (we hebben tenslotte de hele dag in de auto gezeten). Morgen gaan we weer flink aan de slag. De laatste lagen voor de 2-onder-1-kap woning en dan snel weer beginnen met een nieuwe woning. We houden jullie op de hoogte.

Veel groetjes van Marije en Mayra,
(en de rest van de gang)

Vroeg op!

Hallo allemaal,

Het is nu 5:30 en we gaan zo naar safari. Voor ons, Nel, Marije en mij, is het een makkie tot nu toe om dit met deze groep te doen. Ze steunen elkaar enorm en hebben heel veel plezier, ondanks alles.
tot het volgende bericht,

Harrie

Verjaardag gevierd!

Hallo allemaal.

Heel erg bedankt voor al jullie berichtjes. Die zijn echt belangrijk voor ons allemaal. Vanmorgen hebben Anne en Ellard 250 kindertjes getrakteerd op een geweldige ochtend. de kindertjes, hongerig, dorstig en gekleed in vieze kleren hebben wij opnieuw aangekleed en eten en drinken gegeven. We hebben bv ieder kind eenv..(deel weggevallen?)
Daarna hebben we spelletjes gedaan met ze. En onder andere touwtje gesprongen met de lokale pastoor. Dat mag hier wel van de bisschop.. Alle balonnen hebben we uitgedeeld Het was een echt verjaardagsfeest. Nu zitten we na een reis van 4 uur in een klooster voor de nacht. Morgen de safari in Tanangeri.
-------

Verhuisd.

Ik heb nog geen verslag uit Rundugai ontvangen. Wel heeft Nelleke even via de telefoon met Tamara gesproken. Ze zijn vertrokken naar het gebied waar ze zondagochtend op een sun-rise-safari gaan en zitten nu daar in een klooster. Het is daar prima, maar iedereen was erg moe, en lag om negen uur al te bed.

Vandaag kwam ik toevallig weer een site tegen van een heel andere groep die een week naar Rundugai is geweest. Daar staan ook veel foto's op. Ga eens kijken bij het verslag van deze Bouwreis!

Heeft een van de achterblijvers soms foto's per mms ontvangen? Ik plaatst ze graag hier op de site.

Voor wie de TV uizending gemist heeft: een paar berichten hieronder staat een linkje.

Hans Kiesewetter.

Twee onder een kap.

Vandaag zijn we terug gegaan naar het 2-onder-1-kap huis. We hebben drie nieuwe lagen geplaatst, omdat anders het huis mogelijk in kan storten.

Marjolein S, Sharon en Tamara gingen met de vrouw en de oma van het huis mee water halen. Eerst een eind lopen naar de beek om daar de tonnen met water te vullen. Omdat de dames het gewicht van het water op hu hoofd niet gewend waren, kregen ze van oma een zelfgemaakt hoedje van maisbladeren op hun hoofd, om vervolgens het hele eind weer terug te lopen.

Voor de lunch waren we klaar en gingen we terug naar het guesthouse om te eten. Na het weekend zullen we verder gaan met de bouw van het huis. Na de lunch hebben we ons klaargemaakt om te zwemmen in het locale sportfondsenbad. Dit was een bron op ruim een uur rijden. Erg helder water met een heerlijke temperatuur. Een mooi paradijsje! Na een tijd dobberen was er allemaal geruis in de bomen.... toen we omhoog keken sprongen er een stuk of vier apen boven ons hoofd heen en weer. Ook werd een leguaan van een halve meter gespot. We hebben natuurlijk foto's gemaakt. Daarna hebben we nog een tijdje op ons handdoekje van de zon genoten. De lokale bevolking vond dat erg bijzonder!

Na terugkomst in het guesthouse hebben we gegeten en daarna zo´n 250 balonnne opgeblazen voor de spelletjesochtend van morgen. De kok heeft ook meegeholpen!. Morgen hebben we een ochtend georganiseerd voor de locale kinderen. Nog een paar uurtjes en dan zijn Ellard en Anne jarig!!!

Groetjes van ons!d

Naar de school......

Vandaag werden we wakker gemaakt door Harrie. Dit maal door een swingend rock&roll nummer. De helft van de groep was alleen al gewekt door de hanen. Deze crimineeltjes zorgen voor een hoop geluidoverlast vanaf een uur of 5. Deze hanen hebben we gekregen van een mevrouw waar vorig jaar een huis voor is gebouwd. De vrouw had dan niet veel om te geven, maar uit dankbaarheid wou ze ons dit schenken. Deze hebben we echter aan en gezin gegeven waar we vandaag begonnen zijn met bouwen.

Na een voortreffelijk ontbijt met weer veel gezelligheid en gespreksstof over helden op sokken etc. zijn we op weg gegaan naar de bouwplaats. Dit bracht ons weer over grof terrein, kaal gesleten van gras of welk gewas dan ook. Na deze heerlijke hobbelrit wat te vergelijken valt met een trilplaat zijn we dan bij ons volgende projectonderdeel. Ditmaal een twee-onder-een-kap woning waar we met z'n allen aan het werk zijn gegaan. Iedereen wist gelijk wat hij/zij moest doen en zocht een buddy om mee samen te werken. De bouw ging voorspoedig en tegen de middag zaten we al op drie rijen hoog. Rond een uur of een hadden we dan onze verdiende lunchpauze.

Na onze pauze gingen we op weg naar het geplande bezoekje aan de primary school. Wat een vrolijke beleving zou moeten worden werd al snel een drijfveer om nog meer ons best te gaan doen voor ons project. Toen we aan kwamen stonden er een stuk of 300 kinderen op het open terrein tussen de schoolgebouwen in. Deze kinderen zongen ons welkom. Dit alles was op het eerst gezicht heel leuk en spontaan. Helaas bleek later dat het een school vol honger en armoede was. Zeker toen een van de leerlingen tijdens het zingen bewusteloos viel door de hitte en ondervoeding. Dit was zeer heftig voor iedereen. sommigen van ons hadden even een momentje voor zichzelf nodig en werden....(ontbreekt stukje tekst ?).... gesteund door anderen. Hieruit bleek maar weer hoe sterk onze band is geworden door de loop van het jaar. Nadat wij enkele liedjes hadden gezongen voor de leerlingen gingen we in groepjes op klassebezoek. Hier leerden we over de lesgeving en de scholing. Hierna kregen we de uitnodiging voor een hapje en een drankje in de lerarenkamer. Dit vonden we allen nogal ongepast vanwege de honger van de kinderen. Na dit zeer onprettige drankje gingen we dan toch maar weer op pad, terug naar de bouwplaats. Onderweg was er een oorverdovende stilte door het besef van de armoede hier. Na een treuzelende start ging het even later weer als vanouds. Op de bouwplaats werd nog wel gesproken over hetgeen we hadden meegemaakt en werd er gezocht naar antwoorden. Sommige van deze vragen werden beantwoord door de locale bouwvakkers. Nadat we het tempo er weer in hadden zitten, we weer genoeg gespreksstof hadden en weer onze vocale zangkunsten lieten horen schoot het werk al snel op. Nadat de vierde laag er op lag zat onze werkdag er op. Eenmaal thuis zocht iedereen zijn gebruikelijke momentje van rust om vervolgens aan weer een heerlijke maaltijd te veroberen. Hier hoorden we dat er volgende week weer vier funderingen voor ons klaar zullen liggen. Dit is natuurlijk mega goed nieuws. Na het eten werden de berichten voorgelezen en hebben we onze ervaringen van de dag gedeeld met elkaar. Hier bleek maar weer uit hoeveel indruk het bezoek heeft gemaakt en hoeveel men op elkaar is gaan bouwen en vertrouwen. Terwijl wij dit typen zijn de anderen gezellig bezig met een spelletje is gaan slapen. Morgen gaan we er weer hard tegen aan, hopend dat het we het huis afkrijgen.

Greetz uit Tanzania, ... (ontbreet stukje tekst)

Goede morgen! (met vervolg!)

(van de redactie: Normaal ontvang ik het verslag aan het eind van de dag. Dit keer kwam het pas de volgende ochtend binnen. Ik heb er dus maar "goede morgen" boven gezet.)
(van de redactie: vervolg op het verhaal ontvangen en toegevoegd onderaan!)

Jambo iedereen,

Na eerst wakker te zijn gemaakt door koeiengeluiden, werden we vandaag uit ons bed getrommeld door carnavalsmuziek van Har. Wij zetten daarop meten de polonaise in, dus onze dag begon al goed.
De kok bakte weer zijn overheerlijke omeletten en ook lagen er weer wentelteefjes en pannekoeken voor ons klaar. Onder het genot van deze versnaperingen werden jullie lieve berichtjes voorgelezen, waar we jullie onzijs voor willen bedanken. Leuk om te lezen dat jullie zo met ons meeleven!

Bepakt met onze balonnen gingen we naar de crèche die op ongeveer 20 meter van ons verblijf zit. Vervolgens werden wij verwelkomt door de juf en de kindertjes die enthousiast een soort vogeltjesdans inzetten. Daarna deden wij hoofd- schouder- knie en teen, waar ze leuk aan meededen. We hebben de balonnen uitgedeeld. Fantastisch om te zien hoe blij ze met zoiets kleins zijn.

Blij toe dat wij (Lies en Esther) nu een keer lekker in de Jeep zaten en niet in de gammele bus (waar mening meisje last krijgt van de buste). We werden naar een waterbron gebracht dat afkomstig is van de Kilimanjaro. Aangelegd door Dorcas, waardoor de mensen makkelijker aan zuiver water kunnen komen. Ook de regering is nu geprikkeld om dit project verder door te zetten. Het ligt in een mooie omgeving, dus er zijn weer leuke kiekjes geschoten!

Wederom in de Jeep, op weg naar een kindje dat geadopteerd is door iemand uit Nederland via een van de Dorcas-projecten. Haar verblijd met een cadeautje en nog even gespeeld met de andere kinderen. Toen gingen we weer op weg naar het guesthouse. Onderweg hadden we een tussenstop bij een meeting, waar ouders voorlichting krijgen over AIDS. Hier ontstond een hele leuke interactie tussen de bevolking en ons. Zo vroeg Rose bijvoorbeeld hoe ze "het" doen in die kleine huisjes waar de kinderen ook op de .... (wordt vervolgd?)
(Ja!)
.. op de kamer liggen. Ondanks dat seks en AIDS een taboe is hier, kwamen ze steeds losser en werd de sfeer heel leuk met veel humor.

Tijd voor lunch.

Na de lunch gingen we naar een timmerman die dankzij de hulp van Dorcas weer een nieuwe start heeft kunnen maken. Hij heeft 2 jaar terug een huisje gekregen en een micro-krediet waarmee hij gereedschap en gewassen gekocht heeft. Van zijn gespaarde inkomen had hij 2 geiten gekocht die zich vermenigvuldigd hebben tot 30. Door de verkoop van deze geiten kon hij zijn kinderen naar school sturen. Wat Dorcas allemaal wel niet kan betekenen voor sommige mensen. Ondertussen was het al weer 6 uur, dus tijd om naar het guesthouse te gaan. Waar we weer opgewacht werden door 6 kikkers in onze wc, 2 oorkruipers, en 3 kakkerlakken in de gang en een salamander op de muur. Duidelijk werd wel dat onze mannen helden op sokken zijn.... Toch hebben we het heel gezellig met elkaar.

Kusjes van Harrie, Nel, Marije, Jacco, Terry, Ellard, Tamara, Sharon, Marjolein S, Anne, Mayra, Marieke, Rose, Marjolein M, Liza en Esther.

Hallo lieve meelezers,

Na de lastige start van gister, hadden we vandaag een erg goede start. Iedereen wist een beetje zijn plek en taak te vinden. Dit kwam waarschijnlijk door de positieve energie die we allemaal hadden. Gister avond hebben we koffers uitgezocht die we vanmorgen meenamen voor de families waarvoor we bouwden.
De eerst groep bouwt voor een familie die bestaat uit een blinde oma die constant haar enge oog laat zien, een moeder, de vader is weggelopen, en er zijn vier kinderen waarvan de oudste er ongezond en ziek uitziet, maar niks over bekend is.
Groep 2 bouwt voor een weduwnaar van 42 jaar die HIV besmet is en snel zal overlijden, hij heeft twee kinderen en om zeker te zijn voor hun toekomst wordt dit huis gebouwd.
Groep 2 had voor de lunch het eerste huisje af, op het dak en de kozijnen na want dat doen de plaatselijke bouwvakkers zelf. Na de gezamenlijke lunch met beide groepen is groep twee gaan kijken bij de volgende familie die waar we voor gaan bouwen. Tot onze verbazing reden we naar een plek waar de fundering nog niet klaar was en we daar nog niks konden doen. Wat een grote tegenvaller was aangezien er ons zeven funderingen beloofd waren. De plaatselijke bouwvakkers hadden er zoveel zin in dat ze al op onze funderingen begonnen waren met bouwen. Er is op dit moment geen enkele fundering om verder te gaan met bouwen. We zijn bij een huisje gaan helpen dat al voor de helft gebouwd is. Hier gingen we met ongeveer een man of 15 stenen naar het huisje brengen, bij elk huisje liggen de stenen namelijk zo'n 30 meter bij het huisje vandaan, het is nu wel echt duidelijk dat er hier in Afrika geen communicatie of logica aanwezig is. Maar gelukkig plukte Harrie elke voorbijgaande fietser van de straat om mee te helpen. Ook groep een was aan het eind van de middag klaar met hun huis. Ze hebben de andere groep opgehaald en we zijn naar een Dorcas-huis geweest dat Harrie en Nel twee jaar geleden hebben gebouwd. Dit was een prachtige ontmoeting, van een man die voorheen meer dood dan levend was, nu een vitale trotse man is. Deze man was ook te zien op TV in een aflevering van Soeterbeeck. Omdat er geen funderingen zijn om verder te gaan is onze planning veranderd en gaan we morgen Dorcas-projecten bezoeken. We zijn op tijd gaan eten en hebben vroeg ons bed opgezocht want we zij allemaal kapot van het bouwen. we hebben ook geen stroom, dus verder kunnen we ook niet veel doen.

groetjes,

Marjolein S en Anne G van groep 2

Rundugai op TV

Niet vergeten: Woensdag 14 juli, 18: 25 uur op Nederland 2: Soeterbeeck in Afrika. Pauline Kuijper bezoekt in de Tanzaniaanse regio Rundugai een huizenbouwproject van ontwikkelingsorganisatie Dorcas.
(Uiteraard een opname van een tijdje geleden, dus ons team zie je niet aan het werk. Maar toch: Kijken!)
Niet gezien?

De eerste werkdag

Hoi Allemaal,

Nou vandaag was het dan zo ver.
Onze eerste echte werkdag!
We mochten iets later beginnen vanwege het voetbal evenement. Maar laten we het daar maar niet over hebben...
(Het was evengoed wel een leuke avond met de lokale mensen. Ze genoten van de pringles die we mee hadden. Misschien zijn hun nu ook wel aan de diarree omdat ze het niet gewend zijn. Bij ons is het namelijk bij de eerste al begonnen.)

Maar even over vandaag..
We begonnen in twee groepen en gingen beide naar andere huisjes.
Het opstarten ging bij de meeste een beetje moeizaam, plekje vinden, materialen zoeken en de lokale bevolking waar moeilijk mee te communiceren is.
We hebben de oude huisjes mogen zien van binnen, voor de mensen waar we voor aan het bouwen zijn. Jeetje, heftig hoor. Ze komen vaak even bij ons kijken hoe het gaat en zijn vaak erg dankbaar en vriendelijk, maar geef ze eens ongelijk.
Na de lunch wat de kok kwam brengen ging het bij beide groepen beter. We hadden ons plekje gevonden en wat hebben we een lol gehad zeg.
Het ijs was gebroken.

Groetjes,
Bouwvakkers Rose en Sharon.

Naar de kerk.

Hoi allemaal,

Na een heerlijk ontbijt en een goede nacht zijn we om negen uur naar de kerk gegaan die maar liefst 10 meter lopen is! We hebben een leuke mis gehad met veel gezelligheid, gezang en applaus. Ook hebben ze zelf een aantal nummers gezongen, afgesloten door het Ave Maria van Harrie. Daarna begon de kindermis met een bomvolle kerk vol kinderen die ons allemaal aanstaarden. De kinderen die er niet in konden waren buiten aan het zingen met een deel van onze groep.
Ondanks alle armoede zijn de kinderen altijd blij en enthousiast.
Na de dienst hebben we touwtje gesprongen, bellen geblazen, haar ingevlochten en een hele hoop foto's voor jullie thuis gemaakt.
Na de lunch zijn we een aantal gezinnen gaan bezoeken die of al een huis hebben, of door ons een huis krijgen. Deze mensen waren blij en dat kunnen we ons goed voorstellen nadat we de binnenkant van de oude huizen gezien hebben. Ze sliepen vaak met 9 man op een oppervlak van 2 bij 2 meter. Hier was geen enkel licht, alleen stank en viezigheid. We hebben inmiddels gegeten en onze oranje shirt aangetrokken en gaan zo naar de pastoor om daar de wedstrijd te zien, aangezien de generator niet echt te vertrouwen is en de stroom steeds uitvalt.

We hebben allemaal erg veel zin in morgen omdat we dan eindelijk kunnen gaan bouwen! hierover vertellen we jullie snel meer, dus blijf ons volgen.

KWAHERI !!

Bericht uit Rundugai!

(Helaas momenteel geen internet in Rundugai. Ik krijg de tekst per sms en zet deze op de site. Reacties stuur ik per sms terug!)

Eindelijk is het zover! na een lange reis van 24 uur zijn we aangekomen in ons guesthouse in Rundugai, Tanzania. Gisteren zijn we uitgezwaaid vanaf de Ontmoetingskerk in Heerhugowaard door vele bekenden en onbekenden. We hebben bemoedigende woorden voor de reis gehad van de burgemeester en van ds. Henco van Capelleveen en Wim. Dit heeft ons erg goed gedaan!. Van hieruit zijn we vertrokken naar Schiphol, wat allemaal niet gemakkelijk ging; koffer te zwaar, koffer te licht. We hadden allen overgewicht. Dit zal bij terugkomst wel anders zijn. Na een lange vlucht van 10 uur kwamen we in Kenia aan. Hier nog lnag gewacht op een visa die we nodig hadden om het land door te rijden, naar Tanzania toe.
We gingen per busje naar Tanzania waar we allen in pasten.Wel moesten eerst de koffers op het dak getild worden. Gelukkig hadden we hier onze drie sterke mannen, Terry, Jacco en Ellard voor. Het mooie van deze busreis was dat we gelijk zagen, en ervaarden hoe de cultuur hier is. We hebben Masai gezien, hebben ervaren hoe het hier gaat met ambtenaren en de bureaucratie. Onze buschauffeur dacht dat hij het wel aan kon om ons helemaal door te rijden naar Rundugai zonder de hulp van Jeeps in te zetten. Dit zorgde voor veel spannende momenten. Zo moesten we een paar keer door een meertje heen rijden, of over een grote zandberg vol grote keien en over hobbelige wegen. Ook kwamen we onderweg veel mensen tegen die met hun vee liepen, heel vaak waren dit ook erg jonge kinderen met vaak een broertje of zusje achter op hun rug gebonden.
Daar waar ze in Kenia nog al stug en mopperig reageerden op ons, werden we in Tanzania lachend begroet. We zwaaiden naar vele kinderen onderweg, we voelden ons net de koningin!. Vele kinderen kwamen aanrennen om een glimp van ons op te kunnen vangen. Toen we bij het guesthouse .........(vervolg smsje nog niet ontvangen)

Veilig aangekomen!

Zojuist ontvingen we van Tamara het volgende sms-je:

"We zijn er. Het ziet er hier goed uit. En alles viel reuze mee. De mensen zijn aardig en de kinderen rennen met blije gezichtjes naar ons toe.
Kus.
Maartje."

foto: de begeleiding; Marije, Nel en Harrie.

Vertrokken!

Vandaag was het zo ver: Als bouwvakker, maar ook als pelgrim, op weg naar Tanzania.
Na een bemoedigende woorden van de burgemeester Han ter Heegde, en van dominee Henco van Capelleveen voor de deelnemers en bemoedigende woorden van Harry voor de ouders ("we zullen goed voor ze zorgen") vertrokken ze vanuit de Ontmoetingskerk aan de Middenweg naar Schiphol.


Bij het inchecken was er wat gezeur over het gewicht van de koffers, maar na een hoop praten, opnieuw verdelen van de bagage en weer wegen kon toch alles mee.


Uitgezwaaid door familie en vrienden, ging de Dorcas groep door de douane. Eerst per vliegtuig naar Nairobi, en dan per bus naar Tanzania!



Op het moment dat ik (een van de achterblijvende ouders) dit bericht typ hangen jullie al ergens boven de Middelandse Zee. Goede reis! En twee succesvolle weken toegewenst.

Nog 5 dagen wachten . . . .

Dit weekend nog even gezellig aan de slag geweest!

Bij bouwbedrijf Gerrit Hoffer aan de Jan Gelijnisweg in Heerhugowaard hebben we geleerd hoe te metselen. Zaterdag kregen we een metselcursus aangeboden zodat we goed aan de slag kunnen gaan in Tanzania!
Gerrit bedankt voor de leerzame lessen en de gezellige ochtend!

Zondag hebben we een overheerlijke barbecue gehad met alle Tanzania jongeren en hun ouders!
Het was een onwijs geslaagde, middag en avond met veel gezelligheid!
ook hebben we allemaal een geluksarmbandje ontvangen voor op reis!

Vrijdag kunnen we uitgezwaait worden door familie - vrienden - bekenden - belangstellenden etc. om 16:30 bij de Brink / Ontmoetingskerk te Heerhugowaard. De Burgermeerster en dominee Henco van Cappelleveen zullen nog een woordje doen. Om 17:00 vertrekken we naar Schiphol!

Hieronder de foto´s van het bouwen en van de barbecue.

Bouwen :




Barbecue:

Bericht voor de deelnemers:

De foto's van de uitzwaai-BBQ staan op internet.

Bedankt voor de gezellige avond, en goede reis!